Het mens van de rekening.

Nederland lijkt nu dan eindelijk uit de crisis te klimmen, althans dat beweren de politici nu de verkiezingen eraan komen. Perfecte timing! Dit wordt door de meeste landelijke media ondersteund, hoewel ik me soms afvraag of ze werkelijk objectief zijn en niet politiek gekleurd.

En inderdaad, we hebben de crisis doorstaan onder het bewind van de VVD en PvdA. Deze kloppen zich hevig op de borst dat ze dat toch maar voor elkaar gekregen hebben. En hier hebben we gelijk al iets heel kroms. Het is namelijk altijd zo dat als het slecht gaat, dat aan externe factoren ligt, de olieprijs, de internationale handel of noem maar op. Gaat het goed, dan is het altijd de inzet die zij hebben gepleegd om Nederland er boven op te helpen. Hebben dan nu ineens die externe factoren geen invloed meer op hoe het in Nederland gaat? Is de olieprijs nu ineens van ondergeschikt belang, is de internationale handel door hun inzet zoveel beter geworden?

Ik denk dat dit zeker niet het geval is, volgens mij gaat het slecht omdat zij die het ‘voor het zeggen hebben’ de verkeerde beslissingen nemen ondanks een groeiende wereldhandel en een stabiliserende olieprijs. Want heb je geen invloed op het feit dat het slecht gaat in Nederland, dan heb je er zeer zeker ook geen invloed dat het dan ineens goed gaat in Nederland. Dus al dat borstkloppen kunnen ze veel beter achter wegen laten, bescheidenheid zou ze veel meer sieren als je ziet welke ellende ze de laatste jaren veroorzaakt hebben met hun verkeerde beslissingen. En dat ze verkeerde beslissingen hebben genomen zal ik hieronder aantonen.

Ik neem als voorbeeld even mensen die een beperking hebben en/of ziek zijn, chronisch ziek. Het is al zo dat sinds de jaren 80 van de vorige eeuw er stelselmatig bezuinigd word op deze mensen. In eerste instantie ging het om dubbeltjes, kwartjes en soms zelfs een paar gulden. Ja, we leefden toen nog met de echte Nederlandse gulden. We kregen Kabinet-Lubbers I (1982-1986), waar met name Minister President Lubbers de moed had om te beweren dat mensen in de toenmalige WAO maar zwakkelingen waren die te beroerd waren om weer aan het werk te gaan. Daarom zou er maar gekort moeten worden op de uitkeringen als stimulans om weer aan het werk te gaan. Maar mensen in de WAO zaten daar niet voor niets, ze waren niet in staat om te werken.

Vervolgens kregen we Kabinet-Lubbers II (1986-1989), weinig nieuws onder de zon en meer en hardere bezuinigingen op met name mensen met een beperking of die chronisch ziek zijn. En zo kan ik eindeloos doorgaan tot dit Kabinet Rutte II (2012-2017). Zo hoor ik Wim Kok nog zeggen, “van de WAO blijven ze af, anders ben ik weg”. Die uitspraak had dus net zoveel waarde als zijn belofte om het beroemde “kwartje van Kok” terug te geven, dat is eerder een euro geworden, die we overigens nooit terug gezien hebben.

Maar daarmee haakt dan iedereen snel af, omdat die totale opsomming stom vervelend is. Het feit is echter dat ieder kabinet zijn best heeft gedaan om zoveel mogelijk te bezuinigen op mensen met een beperking en/of chronisch zieken. Op mensen die hun eigen positie niet kunnen verbeteren door aan het werk te gaan omdat ze simpelweg door hun beperking of ziekte niet kunnen werken. Ook is er weinig protest te verwachten van deze groep, dus een makkelijke prooi voor de heren en dames politici.

Zo konden mensen in de jaren 80 van de vorige eeuw nog goed rondkomen met hun inkomen en financiële regelingen om hun leven zo in te richten dat ze mee konden doen in de maatschappij en de zorg die ze nodig hadden konden regelen. Ze konden naar een verjaardag, een bioscoopje pakken af en toe eens uit gaan eten. Zelfs was er zo nu en dan een mogelijkheid om een keer op vakantie te gaan. Het was wel geen vetpot, maar ook weinig reden tot klagen als we de gezondheid even buiten beschouwing laten.

Als we dat vergelijken met zoals het nu is, Iedereen is verplicht een dure commerciële ziektekosten-verzekering af te sluiten met hoge premies, de chronisch zieken en mensen met een beperking zijn ieder jaar hun volledige ‘Eigen Risico’ kwijt, de boete op ziek zijn. Maar daarnaast is ook nog eens de hele verzekering uitgehold en moeten veel mensen noodzakelijke medicijnen kopen die niet (meer) vergoed worden. Allerhande hulpmiddelen moeten zelf betaald worden, voor hulp, die tegenwoordig door de gemeenten geregeld wordt, moet een ‘Eigen Bijdrage’ worden betaald. En ja er is een enkele gemeente die de ‘Eigen Bijdrage’ niet vraagt, maar die zijn op één hand te tellen. Als je ondertussen dan ziet dat de uitkeringen voor deze mensen alleen maar ver achter gebleven zijn bij bijvoorbeeld de lonen, terwijl de vaste lasten zoals huur, gas & licht, verzekeringen heel veel zijn gestegen. Dan kan je aan je water voelen dat er ergens tekorten zullen ontstaan.

En ja, hier zit tegenwoordig de verborgen armoede. Mensen kunnen hun rekeningen niet meer betalen, gaan zorg meiden omdat een bezoekje aan een specialist weer veel extra kosten met zich mee brengt. En echte hulp hoef je van de overheid niet meer te verwachten, zowel landelijk op op gemeenteniveau. Tenzij er verkiezingen op komst zijn, dan kan er ineens weer van alles en komen de politici ineens weer tot (tijdelijke) bezinning.

Al vanaf bijvoorbeeld dat de WTCG is afgeschaft (Wet Tegemoetkoming Chronisch zieken en Gehandicapten) is al te horen dat de mensen echt in de financiële problemen komen door het wegvallen van deze gelden. Na een bezuiniging krijgen de gemeenten de beschikking over deze gelden, maar die mogen het naar eigen goeddunken inzetten. Voor Doesburg betekende dit dat er niets naar de doelgroep ging en er ondertussen leuke plannetjes werden ontwikkeld voor de ‘Turfhaven’ en ‘De Linies’. Immers na één jaar mogen die gelden naar ‘de algemene middelen’ en kan de gemeente ze op een zelf te bepalen manier in gaan zetten.

Dat ging me te ver en ben ik uit protest voor het stadhuis in Doesburg gaan staan met een protestbord. En dat hielp uiteindelijk, mede door de verdere publiciteit. Ineens ging de gemeente aan de slag om de voormalige WTCG-gelden alsnog te gaan inzetten voor hen voor wie het bedoeld was. Er werd besloten om de doelgroep dan in ieder geval het ‘Eigen Risico’ te vergoeden. Iets wat in ieder geval de pijn een klein beetje verzacht bij de mensen die het aangaat. Maar het daarop volgende jaar zou er weer niets zijn voor een groot deel van de mensen. Nog net op tijd is daar toch weer een stokje voor gestoken, hoewel het nu bijna de helft is van verleden jaar. Omdat zoveel mensen het aan hadden gevraagd, was er minder te verdelen. Gek dat zoveel mensen dat steuntje nodig hebben. Ook moet er ook voor veel meer zaken eigen bijdragen worden betaald en is bij velen de vervoersvoorziening stop gezet.

Dus aan één kant laten lijken dat men grootmoedig is en de mensen een compensatie aanbied, maar aan de andere kant wordt het dubbel terug gehaald door de ‘eigen bijdrage’ fors uit te breiden en stevig te verhogen zodat de gemeente toch nog extra centen binnen haalt ten koste van chronisch zieken en gehandicapten.

Maar niet getreurd, de landelijke verkiezingen komen er aan, dus de landelijke politiek moet weer even zieltjes winnen. Zij hebben nu bepaald dat de ‘Eigen Bijdrage’ voor mensen met een minimum inkomen grotendeels komt te vervallen en in andere gevallen het maximum bedrag aanmerkelijk lager zal uitvallen. Een domper voor de gemeenten, die overigens hiervoor wel stevig gecompenseerd worden. Maar toch vrees ik alweer voor welke bezuinigingen de gemeenten nu weer gaan bedenken om de chronisch zieken en gehandicapten de dupe te laten worden van de bezuinigingen.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *