Persoonlijk – Wat ik doe

Mijn werkzaam leven is begonnen met elektro techniek. Al als klein jochie vond ik het leuk om met draadjes te prutsen en als dat letterlijk een lampje ging branden was ik helemaal blij. Helaas heb ik toen ik als storingsmonteur bezig was een lelijke val gemaakt, waarna de eerste van de lichamelijke ongemakken zich aan kondigde, post traumatische dystrofie. Hierdoor was het werk als storingsmonteur echt wel klaar en moest ik me bezinnen op de rest van mijn leven, want ik was nog geen dertig.

Nadat ik wat opgekrabbeld was nam ik het besluit om me te werpen op de ICT. Computers voor thuis kwamen net een beetje op gang en ik vond het al heel leuk om te ontdekken hoe de hardware maar ook de software in elkaar zat. Enkele cursussen en uitzendbanen later dacht ik het voor elkaar te hebben eerst als software-engineer voor een technisch software ontwikkelbedrijf, later als systeembeheerder voor een niet nader te noemen bedrijf dat zich richtte op het geven van schriftelijke cursussen.

Maar helaas sloeg de man met de hamer wederom toe en diende lichamelijk ongemak nummer twee zich aan, een dubbele hernia die geen dokter durfde te opereren door de dystrofie. Dan zit je thuis en kom je tot de ontdekking wat mensen met een chronische ziekte of handicap allemaal tegen aan lopen. Zelf durf ik wel mijn mond los te trekken tegen instanties, maar ik zag veel lotgenoten die maar met zich lieten sollen. In die tijd ben ik begonnen om het voor deze groep op te nemen, vooral op het gebied van gehandicaptenvervoer ging er toen al heel veel mis.

Maar helaas was ik niet meer in staat om die kar te trekken, ik kreeg steeds meer lichamelijk ongemak op mijn bordje en ik moest even pas op de plaats maken. Die ongemakken zijn de laatste jaren niet afgenomen, helaas moet ik zeggen dat er alleen maar bij gekomen is. Gelukkig is er sinds we in Doesburg wonen heb ik wel rust in mijn hoofd gekregen en kan ik veel wat me overkomen is beter relativeren. Maar omdat ik de dingen weer helder zag kwam ik ook tot de ontdekking dat er voor de doelgroep chronisch zieken en gehandicapten niets veranderd is. Integendeel, er is alleen maar op hen bezuinigd of het tweederangs burgers zijn die er niet toe doen. Sinds de invoering van de Participatie wet loopt het helemaal de spuigaten uit. Maar wat kon ik doen?

Nou best wel wat eigenlijk. Eerst heb ik mij als een soort Don Quichotte opgeworpen voor hun belangen en dat wierp al snel zijn vruchten af. Daarna kwam de Gehandicaptenraad van Doesburg bij mij om te vragen of ik wilde helpen met het organiseren van scootmobiel tochten. Ja en dat balletje ging verder rollen, de voorzitter stopte en ik zag het eigenlijk wel zitten om dat stokje over te nemen. De overige bestuursleden voelde ook veel voor mijn aantreden als voorzitter en zo kon het dus gebeuren dat ik mij weer hard kan maken voor de mensen met een beperking en hen kan helpen waar ik maar kan.

Wat ik voor de rest van mijn tijd doe? Nu, op deze website blijkt wel dat ik redelijk veel tijd op mijn treinenkamer doorbreng. Heerlijk vindt ik het om de treinen te zien rijden, de baan zelf is technisch klaar maar de scenery is nog niet aanwezig. Ik zit met smart te wachten op beter weer, zodat o.a. de fibromyalgie mijn handen wat meer toe zal staan om wat te knutselen. Verder ben ik graag met mijn postzegelverzameling bezig, wat ik dus ook al sinds mijn vroegste jeugd doe. De computer vormt ook een fijn tijdverdrijf, sporten zit er helaas niet meer in en om sport kijken geef ik niet veel. Behalve dan de Formule 1, die nu met Max Verstappen een geweldige nieuwe impuls heeft gekregen.

Dus dat is zo ongeveer waar ik mijn dagen mee vul. Het is totaal iets anders geworden dan dat ik zo’n dertig jaar geleden voor ogen had, maar ik ben tot de ontdekking gekomen dat je het beste wat mee kan bewegen in de storm van het leven. Om met de Borg uit Star Trek te spreken, “Resistance is futile.”

Naar boven!