Vechten tegen de bureaucraten van Badburg.

Een nieuw hoofdstuk in het leven van hoe een chronisch zieke naar de zaken kijkt die er in zijn omgeving gebeuren, of juist niet gebeuren. Voor de duidelijkheid, de verhalen zijn werkelijk gebeurd, namen die hier genoemd worden zijn fictief, om maar niet gelijk iedereen met een vingertje aan te wijzen.

Het is namelijk zo frustrerend om te zien dat al je pogingen om toch een beetje fatsoenlijk te leven worden tegen gewerkt door allerlei overheidsinstanties op landelijk niveau, maar ook zeer zeker op gemeentelijk niveau. Wat is er aan de hand? Ik zal het hieronder uit de doeken proberen te doen al ben ik van nature geen schrijver, je moet toch ergens je ei kwijt.

Dankzij de participatie wet en de nieuwe WMO-wet is er veel verandert voor mensen met een handicap en of die chronisch ziek zijn. Vaak betreft het mensen met een minimaal inkomen en hoge zorgkosten. Een combinatie die over het algemeen al snel tot moeilijke situaties leidt.

We nemen Joost. Joost is sinds vele jaren volledig afgekeurd en doordat hij werk deed waarvoor geen CAO was afgesloten zakte hij van een royaal inkomen tot een minimum uitkering voor zijn arbeidsongeschiktheid. Dankzij allerhande toeslagen kon hij een klein autootje blijven rijden om zo toch mee te blijven doen in de maatschappij. Hij probeerde zich zo goed mogelijk in te zetten voor zijn medemens om op die manier toch nog een positieve bijdrage te leveren voor de maatschappij.

Door de bezuinigingen van de landelijke overheid en gemeentelijke beleid wordt jet steeds moeilijker voor Joost en mensen in vergelijkbare situaties. Want waren eerst de toeslagen nog net toereikend om de eindjes aan elkaar te knopen, Zo was er de WTCG om de hoge zorgkosten een beetje compenseren en was er bijvoorbeeld van gemeentewege nog een heel kleine vergoeding voor een vervoersvoorziening. Maar dankzij de bezuinigingen pakken ze je ook dit laatste beetje af. De WTCG is opgeheven en de gelden die hiervoor beschikbaar waren is eerst met zo’n 30% gekort en vervolgens doorgeschoven naar de gemeenten. Deze gemeenten moeten dan maar zorgen dat degene die het nodig hebben hier wat van krijgen. De meeste gemeenten houden echter de vingers strak op de knip om maar zo weinig mogelijk te hoeven uit te geven. Zo ook in het historische stadje Badburg. Pas na acties van een niet nader te noemen persoon was de gemeente uiteindelijk bereid om iets te doen ter compensatie van de hoge zorgkosten van gehandicapten en chronisch zieken en wel in de vorm van een tegemoetkoming van het eigen risico. Echter had men in Badburg wel eerst de vervoersvoorziening afgeschaft.

Voor Joost betekende dit dat hij zijn autootje niet meer kon blijven rijden en dus moest verkopen. Dit had weer tot gevolg dat hij thuis feitelijk achter de geraniums kwam te zitten. Hij kon zijn oude vader niet meer bezoeken die een eind uit de buurt woonde. Hij kon zijn dochter niet meer bezoeken die vanwege haar werk haar vader niet zo vaak kon bezoeken. Kortom, hij raakte enigszins in een sociaal isolement, iets wat volgens de participatie wet niet moest, omdat iedereen mee moet doen. Behalve natuurlijk als je economisch niet meer van zoveel nut bent. Maar goed, Joost laat zich niet zo makkelijk achter de geraniums plaatsen, dus hij gaat aan het werk om te zien of er nog iets aan deze situatie te doen is.

Kort gezegd, na een tijdje komt hij in gesprek met de heer Draaiman, beleidsmedewerker van de afdeling die onder andere zaken rond de WMO regelt. En de heer Draaiman weet dat Joost zich niet zo gauw uit het veld laat slaan en opkomt voor zichzelf en anderen in vergelijkbare situaties. Daarom wordt er een gesprek geregeld met iemand van het WMO-loket die al snel op gesprek gaat bij Joost. Een keukentafelgesprek. Joost had al eerder een “keukentafelgesprek” gehad wat meer uitgedraaid was op een keukentafel-mededeling, want de uitkomst toen stond al van te voren vast, dus veel vertrouwen had Joost niet. Maar dit keukentafelgesprek verliep geheel anders, Joost kon zijn verhaal doen en zijn argumenten naar voren brengen, er werd zowaar naar geluisterd. Twee dingen werden er afgesproken, Joost zou hulp krijgen bij het huishouden, omdat hij vanwege zijn beperking en aandoeningen niet meer in staat was zijn huis zelfstandig voldoende schoon te houden, en er kwam een oplossing voor zijn vervoersprobleem. Joost kon namelijk vanwege zijn beperking ook niet meer met openbaar vervoer en/of aangepast vervoer reizen. Alle benodigde papieren werden ingevuld en ondertekend, dus alles kon geregeld worden.

En inderdaad, de hulp bij het huishouden heeft Joost nu en daar is hij heel tevreden mee, maar zijn vervoersvoorziening is er na ruim een half jaar nog steeds niet. Sterker nog, hij heeft na het gesprek helemaal niets meer van de gemeente hierover gehoord. Joost belde na drie maanden met de gemeente, toen waren er wat problemen, maar met een paar weken zou alles goed komen. Weer drie maanden later is Joost zelf maar eens naar het WMO-loket gegaan waar hij mevrouw Slot sprak, aan haar vroeg hoe de zaken er nu voor stonden en uitleg vroeg hoe het nu verder zou gaan. Er werd Joost eigenlijk een beetje zand in de ogen gestrooid (zo voelde hij het tenminste). Hij moest maar een nieuwe aanvraag indienen. Wat nou nieuwe aanvraag? Helemaal geen nieuwe aanvraag, antwoord op de eerste aanvraag wilde hij hebben. Met een nieuwe aanvraag kan immers zo maar ineens de beslissing anders uitvallen. Bovendien wilde Joost weten wat er mat zijn gegevens gebeurd is, dit zeker met het oog op de privacy en dat er zeer gevoelige informatie in die papieren stond. Zijn ze die papieren kwijt? Wie heeft die papieren en vooral, wie krijgt die papieren allemaal in handen en onder ogen?

Na een paar weken besloot Joost wederom naar het loket van de WMO te gaan om er toch nog eens over te spreken en kopieën van zijn papieren te laten zien waaruit toch duidelijk bleek dat het een en ander al rond zou moeten zijn. Nu kreeg hij mevrouw Kleiïnk te spreken, die ging er toch wat serieuzer mee om zo leek het. Maar ja, ze was alleen op de maandag aanwezig en wilde dit bijzondere geval toch echt zelf doornemen en oplossen, maar ze zou precies één week later naar Joost bellen om haar bevindingen te vertellen. Joost is op zich best een geduldig man, maar twee weken later had hij nog helemaal niets gehoord. Het toeval wilde dat er een spreekuur was met de ‘verantwoordelijk wethouder’, de heer van Ronden. Zou Joost hier misschien zijn verhaal kunnen doen en tot een oplossing komen? Proberen dus maar. En inderdaad, tijdens het gesprek met de wethouder kwam deze heel begrijpend over en had zelfs nog waardering voor het lange geduld wat Joost tot op dat moment al had laten zien.

De wethouder had ook nog een ambtenaar bij zich ter ondersteuning, die driftig allerhande aantekeningen zat te maken. Dit was de heer Blauw, Bert Blauw. En deze Bert Blauw zou er de komende dagen eens induiken en beslist dezelfde week nog iets van zich laten horen. Je snap het misschien al wel, op het moment dat Joost dit verteld zijn er al weer twee weken voorbij gegaan en heeft hij ook nog helemaal niets gehoord van de heer Bert Blauw. Ondanks dat Joost nog naar meneer Blauw’s kantoor heeft gebeld, waar hij van de telefoniste te horen kreeg dat door een verbouwing niet doorverbonden kon worden, maar Joost kreeg de verzekering dat ze daarom een mailtje naar hem zou sturen zodat Bert Blauw hem direct zou terug bellen.

Ik vind dat dit geval duidelijk laat zien van hoe betrokken de bestuurders en ambtenaren van Badburg bij hun burgers zijn. Totaal niet dus. Het lijkt zo te zijn dat op de misschien iets lastigere vraagstukken een vertragingstactiek word toegepast in de verwachting dat de burger het er op een gegeven moment maar bij laat zitten en het dan maar laten zoals het is. Weer wat extra gelden die de gemeente in kas kan houden. En zoals Joost zijn er veel meer die door dit soort tactieken worden ontmoedigd en er uiteindelijk maar af zien van de dingen waar ze recht op hebben. Een duidelijk antwoord en zelfstandigheid.

Alleen kennen ze Joost dan nog niet, want die zet door, juist nu wordt het voor hem een principe kwestie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *