Auto weg spoort beter…

Je nek brekenNou, dat schoonmaken was weer reuze gezellig… Daar boven… Alleen… In m’n ééntje… Maar uiteindelijk toch wel weer een duidelijke verbetering met wat het was. Je kun nu tenminste, zonder je nek te breken, van de ene kant van de kamer naar de andere kant komen. En zeker op een modelspoorkamer is dat toch wel een dingetje wat kleine en grote rampen kan voorkomen. Want voor het zelfde geld verwoest je bij een onverwachte buiteling iets van je zorgvuldig opgebouwde modelspoorbaan. En dan is het niet meer voor het zelfde geld, maar dan word het een stuk duurder om het weer in oorspronkelijke staat terug te krijgen. Bovendien gaat dat ook weer van het budget af voor je volgende loc, rijtuigen of andere handel die je voor je modelbaan wilt aanschaffen.

En bekend Bärentals spreekwoord zegt ook, “met een schone vloer gaat er minder naar zijn mallemoer”. Ja, je leert hier ook nog wel eens wat, zoals nu weer over de Bärentalse cultuur. En dat zal in de toekomst zeker nog wel eens vaker gebeuren. Niet dat we hier hele colleges gaan geven over Bärental, de gebruiken en gewoontes van alles en iedereen hier in deze landstreek, want anders zou de Bärentalse Universiteit zo leeg stromen en zouden alle studenten hun colleges hier op deze website gaan volgen. Dan zou het hier veel te druk worden en op de BU veel te rustig. Dan hebben de professoren weer niets te doen, die gaan hun verveling dan weer verdrinken in één van de vele Bärentalse Bier- of Wijn-kelders met alle gevolgen van dien. Dat kunnen we dus echt niet hebben. Nee, zo af en toe een stukje cultuur moet kunnen, maar geen complete colleges. Voor degene die wel een college willen volgen moeten zich dan maar aanmelden bij de BU.

Waar waren we gebleven… Oh ja, een schone vloer en ook de rest is maar weer eens goed aangepakt. Alle rommeltjes aan de kant, al het zaagsel zorgvuldig opgeveegd, gezeefd en in een doosje gedaan. Hù??? opvegen, zeven en in een doosje doen??? Ja, precies in die volgorde en wel om de volgende reden. Dit zaagsel gaan we namelijk nog gebruiken… Ja we doen ook aan recyclen hier in Bärental. En we gooien niets zo maar weg. Voor bijna alles is wel weer een nieuw doel of gebruik te vinden. Bärental staat ook al heel lang bekend vanwege de bijzonder lage afvalproductie. Kijk toch weel een stukje Bärentalse cultuur. Maar goed, dat zaagsel gaan we straks kleuren en hergebruiken bij het maken van de bomen, struiken en dergelijke op de modelspoorbaan. In de nabije toekomst zal daarover ook nog wel een ‘Doe-Het-Zelf’ stukje op deze website verschijnen. Maar niet hier in deze schrijfsels, deze zijn niet bedoeld voor de details van ieder onderdeeltje, maar meer voor het grote geheel.

Zo, en nu even gas geven, niet zolang blijven door ratelen over de cultuur van Bärental, maar meer over de bouw van de modelbaan. Daar is het immers allemaal om begonnen, ik wilde een beetje de ontwikkelingen op en rond mijn modelspoorbaan op tekst zetten. Hé… wacht eens even… ‘Gas geven’… Daar was toch ook iets mee… Oh ja, Gas geven… Auto rijden… Modelspoorbaan… Ik heb het weer. Het zit namelijk zo, ik was in bezit van een verzameling modelauto’s. Een tijdje een hobby van me geweest, maar het was me toch te statisch. Mooie modellen had ik wel hoor, ook een tijd mooi uitgestald gehad in een vitrinekast. Maar op een gegeven moment geeft dat toch niet echt voldoening. Ja, zolang je geen modelspoorbaan kunt bouwen is het misschien een leuk alternatief, maar mijn hart ligt toch bij de modelspoorbaan en de modelauto’s lagen ondertussen onder in een kast (wel netjes verpakt overigens hoor) een beetje te verstoffen. Ik had al wel eens een poging gedaan om ze te verkopen, maar nooit echt met grote inzet.

Op een gegeven moment bedacht ik mij ineens dat ik een modelbouwwinkel kende die niet alleen modelspoorbaan spullen verkocht, maar die ook tweedehands modelauto’s verkocht. En als die tweedehands worden verkocht, dan moeten ze ook tweedehands worden ingekocht. Laat ik nou toevallig dus een hele lading eerstehands modelauto’s bezitten die tweedehands worden op het moment dat ze van eigenaar verwisselen. Dus ik heb die modelbouwwinkel maar eens een email gestuurd of ze daar misschien belangstelling hadden voor een deal met mijn nu nog eerstehands modelauto’s om daar tweedehands modelauto’s van te maken. En ik kreeg antwoord terug dat daar inderdaad wel belangstelling voor was, maar hij ze uiteraard wel eerst even wilde zien. Nou, en dat is geen probleem voor Beukenoot. Samen met moeders de vrouw de modellen in de Zoekzoekie gezet en hup, onderweg naar de modelbouwwinkel. En nou zit iedereen natuurlijk weer te wachten op een reisverslag… Jammer dan…, deze keer niet.

Aangekomen in de modelbouwwinkel zijn mijn modelauto’s goed bekeken en is de winkelier aan het rekenen geslagen waarna hij mij een bod deed waar ik me goed in kon vinden. En het mooiste is, hij verkocht ook modelspoormateriaal. Dit soort handeltjes vind ik het mooiste… ik breng hem handel waar ik van af wil en hij wel wil hebben en ik neem weer handel van hem mee waar hij van af wil en ik wel graag wil hebben. En zo kunnen de beurzen gesloten blijven en is toch iedereen blij. En ik ben zeker blij want dankzij deze prachtige deal ben ik nu ineens eigenaar geworden van een ‘Uhlenbrock Intellibox IR’. Het apparaat waar ik van droomde, maar waarschijnlijk nooit zou bezitten. Nu dus wel! 😀 Uiteraard heb ik nog meer handel mee genomen, maar dat is voor later gebruik als ik met de scenery aan de slag ga en zo. En zo ben ik nu dus in bezit gekomen van toch wel een heel serieus systeem voor mijn modeltreinbesturing. Niet dat de MultiMaus niet serieus is, maar deze Intellibox geeft zoveel meer mogelijkheden en meer functionaliteit dat het niet te beschrijven is in deze korte verhaaltjes van mij. Ik begin er dus ook maar niet aan. 🙄

Er was trouwens nog één dingetje, de handleiding… die was in het Duits. Niet dat ik moeite heb met het Duits, maar je weet maar nooit… er kunnen zomaar ineens woorden in staan die je niet kent of fout interpreteert. Daarom vond ik het handiger om en Nederlandse handleiding op te zoeken op internet en uit te printen. En als je net zoveel van lezen houd als ik, dan is dit een feest hoor… Maar in dit geval kon ik echt niet zeggen, “Ik wacht wel totdat de film uit is”. Misschien dat er ergens op Youtube of zo wel filmpjes staan over de IB, maar of ook weer in een ‘andere taal’ of zonder ondertiteling. Dat schiet dan ook niet echt veel op. Dus hoe je het ook went of keert… Ik moet wel gaan lezen… … … … Ja het was even stil, want ik zat te lezen. En spannend dat het is… Ze hebben elkaar bijna… Oh nee…, dat is bij een ander boek. Nou, ik heb een (voor mij doen) behoorlijk stuk gelezen, maar ik kom er niet door heen. Een beter idee lijkt het mij om de handleiding samen met de IB door te nemen, zodat ik wat ik lees, gelijk kan uitproberen op de IB. En dat werkt… Ik ga lekker vlot door de handleiding heen en ondertussen rijden er verschillende treinen over mijn modelbaan. En dat allemaal zonder dat er een of andere ramp gebeurt.

Ja, van overtuigd anti ben ik nu overtuigd pro-digitaal rijden geworden. En het gaat alleen maar steeds beter worden. Ondertussen heb ik ook zo hier en daar de rails nog wat kunnen verbeteren en een Helix opnieuw uitgemeten omdat de BR50 op een klein plaatsje er toch nog iets moeite mee had. En dat is nu ook verholpen. Zo’n grote loc stelt hele hoge eisen aan je baan, de bochten mogen beslist niet te krap zijn, het stijgingspercentage moet zo klein mogelijk zijn en zeker niet boven de twee procent uitkomen en ook de dalingen mogen niet over de twee procent komen. Alle andere locs die ik nu heb zijn daar niet zo kieskeurig in, maar ook voor die is het natuurlijk wel beter dat de baan soepeltjes verloopt. En dan zijn we nu weer aanbeland bij de wissels. Ik heb nu maar besloten de wisseldecoders nog niet te gaan gebruiken en eerst maar te zorgen dat alles tip-top in orde is. Wel ga ik nu de wissels allemaal aansluiten met behulp van de wisselschakelaars om ze vanaf mijn centrale ‘commandopost’ aan te kunnen sturen. Die schakelaars heb ik straks met de wisseldecoders toch nodig want hoe dan ook heb je een ‘bypass’ nodig bij de decoders in geval van storingen en/of noodgevallen. Dus is het geen onzinnige aansluiting.

Draadje zoekenDraad voor de wissels had ik ook al klaar liggen en in de ‘werkplaats’ heb ik een tableau gemaakt om de schakelaars op te monteren zodat ze mooi in het zicht en onder handbereik te bedienen zijn tijdens het sporen van de treinen. En om nou te voorkomen dat de bedrading als één grote kluwen spaghetti onder de tafel gaat hangen, plak ik met dubbelzijdig plakband onder de tafel kunststof bindruggen waar het draad doorgevoerd kan worden. Makkelijker en goedkoper dan de originele kabelgootjes en bovendien heb ik die dingen toch liggen. En eerlijk is eerlijk, het ziet er gewoon ook veel beter uit dan de spaghetti die ik vroeger onder mijn treinenbaan had hangen. Bijkomend voordeel is dat alle bedrading nu netjes gesorteerd onder de tafel komt zodat bij veranderingen of storingen ik heel makkelijk de juiste bedrading snel kan vinden.

En nu ik zo bezig ben met het aansluiten van de wissels valt me wel weer iets op… Het wordt weer een rommeltje… zaagsel van het boren van de doorvoergaten voor de bedrading… afgestripte isolatie van de bedrading die aan elkaar verbonden moet worden… stukjes plastic van de kroonsteentjes (omdat ik de scherpe randjes eraf snij)… en nog meer onbestemde rommel. Dat word na het aansluiten en voor het proefrijden toch weer stevig schoon maken… Ach, het houd je bezig en van de straat.

Later meer…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *