Belofte maakt schuld.

Belofte maakt schuldZoals de titel al zegt, belofte maakt schuld. In dit geval gaat het dus over het vorige stukje waarin ik beloofde te vertellen wat ik nog voor iets moois had voor mijn modelspoorbaan. Maar omdat ik gewoonlijk toch iedere keer begin met een klein introductie stukje, wil ik daar eigenlijk niet van afwijken. Vandaar dat het naar de tweede alinea verschoven is. En ook dat had ik al als mogelijkheid aangegeven in dat zelfde stukje. Dus ik zit ook nu weer volledig met mezelf op één lijn voor wat betreft het gene wat ik eerder had geschreven. En bovendien heb ik maar zelden stukjes gelezen waar het hoogtepunt gelijk in de eerste alinea vermeld stond.

Oke, de tweede alinea, hoogste tijd om het moois te onthullen. Iedereen die deze stukjes gelezen heeft weet ondertussen dat ik al vanaf mijn jongste jaren gek ben van de modelspoor hobby. Al heb ik een behoorlijk aantal jaren hier niets mee kunnen doen vanwege de gezinsomvang. Nu heb ik de ruimte om mijn modelspoor hobby volledig op te pakken. Maar zolang ik al met modeltreinen bezig ben, zolang had ik ook al één echt favoriete diesel lok. Namelijk de V200 van de ‘Deutsche Bundesbahn’ de vroegere West Duitse Spoorwegen. Nog uit de tijd van voor de val van de Berlijnse Muur. Ook in het echt vond en vind ik dat nog steeds de mooiste en meest indrukwekkende diesellok die er rond heeft gereden en trouwens nog steeds rond rijd.

Deze lok heb ik nu digitaal op schaal N voor mijn modelspoorbaan. Ik ben als een kind zo blij en de eerste proefrondjes heeft hij hier al gereden. En dat gaat werkelijk geweldig mooi. Het is echt zo mooi dat digitaal rijden, je kan het allemaal zo mooi afregelen. Maar een proefbaan is natuurlijk niets vergeleken met de ‘grote baan’ die er moet komen. Het word de hoogste tijd dat daar weer een serieus aan gewerkt gaat worden. De Helixen staan er, alle rails ligt netjes gesorteerd op tafel en ook zijn er weer de nodige wissels binnen gekomen. Alleen heb ik zo het gevoel dat ik toch nog iets vergeet… Maar wat?

Natuurlijk… Omdat mijn ondergrond van spaanplaat is, is het beter om deze minimaal één keer in de grondverf te zetten. Zo heeft vocht en dergelijke minder invloed op het krom trekken en ontstaan er veel minder of geen bobbels als je bijvoorbeeld met verdunde houtlijm aan de slag gaat. Op zich zijn bobbels niet altijd ongewenst, het aardoppervlak is immers ook niet zo glad als een biljartlaken. Maar je zal zien dat die bobbels dan alleen maar daar ontstaan waar je ze nou net niet kunt gebruiken. En geloof me, die bobbels werk je echt niet zo maar even weg, daar blijf je last van houden totdat je de modelspoortafel afbreekt. En dat staat nog lang niet in de planning.

Dat word dus weer even een ritje in mijn Zoekzoekie naar de Action. Daar hebben ze prima grondverf voor een meer dan acceptabele prijs. Verder heb ik daar dan ook maar gelijk een elektronische vliegenmepper gekocht. Nee, niet omdat ik last van vliegen heb maar om hem te slopen. “Slopen?” hoor ik nu veel mensen denken. Waarom zo’n ding kopen om hem gelijk weer te gaan slopen. Heel simpel, ik ga er een hulpmiddeltje van maken voor de scenery straks. Overigens zal ik daar ook een beschrijving met foto’s van maken zodat het makkelijk nagemaakt kan worden. Want het is echt een handig dingetje en het maakt straks het werken met de scenery zoveel makkelijker met als resultaat een veel realistischer beeld van je landschap.

Maar goed, eerst de tafel in de grondverf gaan zetten, nadat ik eerst alles van tafel af heb gehaald. Ik hoef immers alleen het spaanplaat oppervlak te schilderen. Nou gaat dat schilderen lekker vlot en droogt het ook lekker snel, dus de volgende dag kon ik alles weer mooi terug plaatsen en kon ik gelijk wat wijzigingen opnemen die ik wilde doorvoeren. Zo had ik uit kostenoverwegingen in de Helix een enkel spoor gepland. Maar eigenlijk is dat gewoon heel erg jammer. Dubbelspoor is natuurlijk véél mooier en realistischer. Bovendien gebruik ik voor de Helix GT-flexrails en bij mijn dealer kost dat de kop niet. Dus dubbel spoor in de Helix. Dat heeft ook weer wat gevolgen voor de aankomende sporen, want ook hier moet er nu wat in het plan veranderen. Het Engelse wissel gaat eruit en wordt vervangen door een kruising en voor het Engelse wissel komt nu voor het kruis een extra wissel voor het tweede spoor wat de Helix in gaat.

Kan je het nog volgen… Ik bijna niet meer. Maar goed, je moet het dan ook zien om het allemaal te kunnen volgen. Gelukkig hebben we de Foto’s nog. Dan wordt het de hoogste tijd om de rails in de Helix te gaan leggen en vast te maken. Ik heb hiervoor zowaar mijn doosje minitrix-spijkertjes terug gevonden die ik vijfentwintig jaar heb bewaard voor als ik ooit nog een modelspoorbaan zou kunnen maken. Ik had ze alleen zo goed opgeborgen dat ik ze in eerste instantie niet meer terug kon vinden. Na drie dagen zoeken in de catacomben waar zo af en toe een of andere krachtterm langs kwam begon ik bijna de moed te verliezen of ik ze nog terug zou vinden. ‘s Nachts werd ik ineens wakker en wist waar de spijkertjes moesten liggen. Het scheelde dat het buiten behoorlijk regende, anders was ik direct naar de schuur gelopen om ze uit een oude broodtrommel op te vissen.

Ik heb de volgende ochtend de spijkertjes maar opgehaald. Omdat de ruimte tussen de twee lagen van de Helix maar vijfenvijftig millimeter is past er geen hamer tussen. Nu had ik bedacht om met een lange punttang de spijkertjes door te drukken zoals ik wel vaker had gedaan met ander bouwsels. Alleen… doordat ik twee lagen triplex op elkaar verlijmd had bogen alle spijkertjes krom, hoe ik ook mijn best deed om het voorzichtig te doen. Nog even en ik heb geen spijkertje meer over. Andere oplossing bedenken dan maar… Lijmen, dat zou toch moeten lukken. Alleen welke lijm ga ik daarvoor gebruiken, het moet wel zo zijn dat ik later ooit eens de rails weer los kan maken als ik andere plannen krijg. Ik kwam uiteindelijk op vloerbedekkingslijm, daarmee lekker lopen kliederen op de Helix, rails erin drukken, lijmklemmen erop en vierentwintig uur laten drogen.

De volgende dag… voorzichtig de lijmklemmen verwijderen. Dat gaat goed… Nou dan de volgende flexrail er op aan sluiten. ##*..%&a87;†a87;&#* Daar springt spontaan de flexrails me weer om de oren. Vier halleluja’s of iets van dergelijke termen, lijmen gaat dus ook niet… En permanent vastlijmen met bijvoorbeeld superlijm is geen optie. Wat moet ik nu… Er zijn eigenlijk voor mij nog maar twee opties, als eerste, geen Helix en dus maar een redelijk vlak modelspoorbaantje, of iets anders gebruiken om de rails vast te maken. Alleen moet ik daar weer de nodige investeringen voor doen en het nodige aan prijzige spullen voor kopen. Maar wat moet dat moet en in overleg toch maar besloten om de dan noodzakelijke investering maar te doen.

Alpe d'HuezEn wat is die nieuw bedachte bevestigingsmethode… We noemen het ‘Het Nieuwe Lijmen’, anderen zouden het gewoon schroeven noemen, maar dat is zo gewoon, en ik ben niet zo voor ‘gewoon’. Het punt is alleen dat je geen schroevendraaier kunt hanteren in een ruimte van vijfenvijftig millimeter, en al heb ik nu voor het voorboren een haakse dremel-boorkop, ook die vraagt toch echt iets meer ruimte. Dus zit er niets anders op dan alle moeren van de Helix los te draaien en mijn zorgvuldig uitgemeten stijging de nek om te draaien zodat ik voldoende ruimte heb om met de haakse boorkop er tussen te kunnen komen. Resultaat is een Helix ala ‘Alpe d’Huez’. Ook heb ik een oud schroevendraaiertje dusdanig gemolesteerd dat deze nu de juiste lengte heeft om tussen de nieuw ontstane ruimte de schroefjes aan te kunnen draaien. Maar het werkt allemaal en nu kan ik eindelijk de flexrails in de Helix vastleggen.

Later meer…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *