Demolition Day.

Demolition DayEindelijk was ik dan zover. De baan was technisch klaar, de treinen konden rijden. Niet dus… Ja, het rangeerterrein is prima voor elkaar, geen storingen of vreemde hobbels de rangeerloc rijd gewoon super. Ook de andere treinen rijden zonder problemen over het rangeerterrein en het stationsgebied. Maar stevige tot zeer stevige problemen zijn er in de klimspiralen te vinden. Doordat er spanning op de rails staat, en dan bedoel ik geen elektrische spanning maar krachten die de rails weer recht willen leggen, zijn er bij sommige verbindingen kleine knikjes ontstaan. Het gevolg is dat de trein die hier overheen rijd plotseling een optater krijgt alsof hij tegen een betonnen muur aan rijdt. Hierdoor kunnen ze weer ontsporen met alle gevolgen van dien. Bij de kleinste Helix is dit eenvoudig op te lossen door op die plaatsen de rails iets anders te bevestigen, de bocht iets ruimer te maken en door er vaste bocht-railstukjes tussen te maken zodat op dat punt de krachten beter opgevangen kunnen worden.

Een heel ander verhaal is het bij de twee grote Klimspiralen. Daar zijn toch ook nog andere problemen die een rol spelen. Zo kwam aan het licht dat een grote stoomloc niet tegen de combinatie van bochtstraal en hellingshoek op kon komen en zodoende met doorslippende wielen in de Helix bleef hangen. Dat is natuurlijk iets wat we absoluut niet kunnen gebruiken, zeker straks niet als de scenery gebouwd is. Dan moet je iedere keer weer achter de baan duiken om de doorslippende loc verder te helpen. Dus is er voor deze twee maar één oplossing… Slopen die handel, dus Demolition Day. Eerst alle rails los schroeven die ik eerder met zoveel moeite had vast geschroefd en daarna de moeren van de draadeinden afdraaien en de klimspiraal bij het grof vuil kieperen. Het is jammer van het vele werk wat er in is gaan zitten, maar het is ook een geweldig goed leermoment. Ik heb nu ondervonden dat zeker grote locs flinke problemen kunnen hebben met een net iets te krappe bocht en een net iets te steile stijging in de klimspiraal. Maar hoe moeten we dan op hoogte komen, als deze klimspiraal niet blijkt te werken op mijn baan…

Ja, een ruimere bocht en een minder grote stijging, maar hoe krijg je dat voor elkaar. Uit mijn testen blijkt dat (in mijn geval) de trapezium opbouw van de klimspiraal één van de grootste problemen is. De bochten kunnen door de zeskant vorm net even niet helemaal lekker soepel gevormd worden. Ja, je had waarschijnlijk grotere en bredere segmenten kunnen nemen, maar dat heb ik nou eenmaal niet gedaan. En ook dan had ik dus nu een nieuwe klimspiraal moeten bouwen. Nee, ik heb voor een iets andere aanpak gekozen. De logica laat zien dat hoe meer hoeken je veelhoek heeft, hoe groter de cirkel is die erin past. Dus als ik van zes hoeken overstap naar acht hoeken, win ik een aantal procenten in de omtrek van de cirkel bij gelijkblijvende diameter. Ga ik daarnaast ook nog eens de diameter vergroten, gaat de omtrek met sprongen groter worden. Ik zou het ook allemaal wiskundig kunnen gaan uitleggen, maar ik ken maar weinig mensen die daar gelukkig van zouden worden. Maar om het helemaal duidelijk te maken, als je zes segmenten neemt om een hoogte te winnen van vijfenvijftig millimeter of je neemt acht segmenten van gelijke lengte om diezelfde hoogte te overwinnen kan een kind zien dat de stijging met acht segmenten veel minder is. In dit geval zal de stijging rond de dertig procent lager liggen en dat is toch best veel. Precies het verschil tussen drie procent stijging of twee procent stijging.

Het is dus Demolition Day, oftewel de sloop van twee klimspiralen (a.k.a. Helixen). Alles bij elkaar een dagje werk, wat ik toch wel met een beetje moeite doe, maar het moet nou eenmaal even gebeuren. Daarna de rommel opruimen en om mijn theorie te testen verzaag ik de oude klimspiralen op de maten van de nieuwe segmenten. Hiermee ga ik op het vrijgekomen stuk modelspoortafel passen of wat ik bedacht heb in de praktijk ook echt zo zal gaan. En wat blijkt, precies zoals ik gedacht en verwacht had, past het als een exacte puzzel in elkaar. Ik wil natuurlijk voorkomen dat ik de nieuwe segmenten ga zagen zonder dat ik weet of het honderd procent zeker de juiste manier is. Maar mijn grijze massa blijkt gelukkig nog steeds goed te functioneren, niet dat ik daar aan twijfelde, maar om te voorkomen dat ‘anderen’ dat gaan doen. 😉

Nadat ik dus alles uitgeprobeerd heb, ga ik daadwerkelijk de nieuwe segmenten zagen… Ik heb alleen geen idee hoeveel segmenten ik nodig heb, dat had ik nog even niet zo snel uitgerekend. Maar een simpel rekensommetje leert mij dat voor één rondgang ik zestien segmenten nodig heb, ik moet twee en een kwart rondgang omhoog, dus kom ik op een totaal van zesendertig segmenten. Aangezien ik uit de eerste plaat twee en twintig segmenten heb gehaald, moet de tweede plaat, die ik uit voorzorg ook had gekocht, voor het grootste deel ook op gezaagd worden. Maar goed, daar was het ook voor bedoeld. Het zou slordig zijn als ik twee platen gehaald zou hebben en achteraf zou blijken dat ik de tweede plaat helemaal niet nodig zou hebben. Dan had ik dus weer met materiaal gezeten wat gegarandeerd een keer weer ergens in de weg zou staan, waar dan iemand weer zijn nek over zou breken. In de meeste gevallen zou ik dat dan zelf zijn, maar ik zou het wel zonde vinden van mijn nekje…

Trouwens over die platen halen gesproken… Ik heb ze hier bij een bouwmarkt gehaald en toen ik met die handel bij mijn Zoekzoekie aankwam stond er naast mij een auto geparkeerd, zo’n grote nutteloze SUV. Daarbij stonden twee dames met materiaal wat ze ook bij die bouwmarkt hadden gehaald. Onder dat materiaal bevonden zich twee grote ‘deuren’ met plexiglas. Deze deuren waren twee meter twintig hoog (of lang) De SUV had met neergelaten achterbank een laadruimte van naar schatting hooguit één meter vijftig. Nu waren deze dames aan het proberen de deuren in zijn geheel volledig in de laadruimte van deze SUV te proppen. Iedereen ziet gelijk dat dat niet gaat passen, iedereen behalve deze dames. En ik bedoel dan ook echt iedereen, want er kwamen genoeg klanten van de bouwmarkt langs die het tafereeltje met een moeilijk bedwingbare lach stonden te aanschouwen. Ook ik heb me de nodige minuten kostelijk vermaakt. Ik kon toch niet weg want de dames hadden hun boodschappenwagen precies voor mijn auto geparkeerd. Eén deur is zeker zes keer in en uit de auto gegaan terwijl de dames zichtbaar geïrriteerd elkaar allerlei verwensingen toespraken. Op dat moment had één van de dames in de gaten dat ik toch eigenlijk wel genoeg gezien had en dat ik met mijn auto wilde vertrekken. Ze laat op dat moment dan ook gelijk de deur los om de boodschappenwagen te verplaatsen. Alleen had de andere dame ook het idee gekregen om de deur los te laten om iets anders te gaan proberen. Het laat zich al raden, de deur kletterde met donderend geweld op de grond waardoor in het plexiglas van onder tot bovenaan een grote scheur zichtbaar werd. In mijn achteruitkijkspiegel zag ik nog dat geen van de beide dames hier nou zo gelukkig mee was.

Maar goed, zelf kijk ik meestal eerst of datgene wat ik wil kopen ook daadwerkelijk door mij mee genomen kan worden. Dan gaan we weer verder met de bouw van de nieuwe klimspiraal. Om soortgelijke problemen te voorkomen zoals de vorige keer dat ik moeilijke toeren moest uithalen om de rails vast te kunnen schroeven heb ik nu besloten om tijdens het bouwen van de klimspiraal ook gelijk de rails vast te schroeven. Als eerste gaat dat vastschroeven dan veel makkelijker en waarschijnlijk ben ik dan ook veel beter in staat om vreemde knikken bij de raillassen te voorkomen. Bovendien kan ik er dan veel beter voor zorgen dat de afstand tussen de twee sporen over de hele Helix gelijk is. De eerste segmenten liggen inmiddels tussen de lijmklemmen in gelijmd te drogen totdat ik weer een stukje verder kan lijmen. En als je nagaat dat ik per lijmsessie maximaal vier segmenten tegelijk kan lijmen, dat ik per dag twee á drie lijmsessies kan uitvoeren, ik dan uiteindelijk zo’n vier dagen aan het lijmen ben.

Rails leggenEn dan heb ik het nog niet eens over het monteren van de rails, dat moet er ook nog tussendoor gebeuren nadat de lijm droog is. Dus reken voor iedere lijmdag ook nog maar een dag erbij voor de railmontage, dan kom je al aan acht dagen. En is dat allemaal gedaan, dan krijgen we de montage van de draadeinden nog. Ook daar gaat de nodige tijd inzitten, omdat het niet alleen montage van de draadeinden is, maar ook het uitrichten van de Helix, zodat de stijging geleidelijk en constant is en absoluut niet boven de twee procent uit mag komen. Is dat allemaal gebeurd, dan kunnen we verder bouwen om vanaf de bovenkant van de klimspiraal op de een af andere manier weer te dalen tot het niveau van het stationsgebied. Mogelijk dat ook dit een Helix wordt met één rondgang, want deze hoeft niet helemaal naar het tafelniveau te dalen maar kan halverwege op stationshoogte gekoppeld worden. Hier blijft dan trouwens wel een mooi vrij stuk over om eventueel weer een schaduwstation te kunnen bouwen. Maar dat zien we tegen die tijd wel weer. Voorlopig is er werk genoeg te doen voordat ik weer proefritten kan gaan maken met mijn locs.

Later meer…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *