En dan… keddeng!

valbeschermingHet Kerstreces was van redelijk korte duur. Op ‘derde Kerstdag’ ben ik ‘s ochtends direct na de koffie eerst maar even naar de bouwmarkt geweest om wat kunststof hoeklijsten te halen waarmee ik de valbescherming in de Helixen ga maken. Om dan direct na de lunch een helix waar ik al aan begonnen was helemaal te voorzien van valbescherming. Omdat het lekker snel werkt met die hoeklijsten was ik dus ook weer snel klaar en dreigde het Kerstreces toch weer in werking te treden. Maar dat is helemaal niets voor mij, stil zitten terwijl er zoveel leuke dingen nog te doen zijn. Het is slecht voor mijn humeur en ook voor mijn inwendige mens is het niet al te best. Als ik stil zit ga ik me al heel snel vervelen… en als ik me verveel, grijp ik al heel snel naar de tabaksdoos. En omdat er veel gesproken word dat roken slecht voor de gezondheid is, ❗ is stil zitten voor mij dus heel erg slecht voor mijn gezondheid.

Omdat ik toch een beetje gezonder wil gaan leven moet ik dus ‘noodgedwongen’ wel bezig blijven voor zover de mogelijkheden dat toelaten. Daarom zat ik me te bedenken wat ik nu kon gaan ondernemen. Lang hoefde ik eigenlijk niet te denken want tijdens de Kerstdagen had ik al min of meer beslist dat ik in ieder geval een stukje scenery wilde gaan maken om te testen of het bouwschuim inderdaad veel beter is voor de bergen op de baan dan Papier Machê, gips of wat dan ook. En aangezien ik nog een beetje bouwschuim in een bus had zitten als overblijfsel van het Kerstsurprise bouwen, kon ik dat mooi gaan opmaken. Dus een stuk dubbeltjesgaas op maat gemaakt, gevormd en voorzien van een kranten achterkant en bespoten met het resterende bouwschuim. Het eerste resultaat zag er veel belovend uit en na een uurtje was de buitenkant al droog en was het volume dusdanig toegenomen dat ik er van overtuigd raakte dat dit een prachtig bergwandje zou gaan worden.

Ja, ik moet veel bijsnijden en modelleren om de ronde vormen van het schuim te veranderen in een mooie op schaal gemaakte rotswand, maar ik het lijkt in ieder geval de goede weg te zijn. Naast dat het schuim goed te bewerken is, is het ook bijzonder licht van gewicht. En dat is weer belangrijk omdat straks de delen verwijdert moeten kunnen worden om de rails die achter de bergwanden schuil gaat te kunnen bereiken als er bijvoorbeeld een trein ontspoort raakt. Alle andere materialen zijn toch een stuk zwaarder en bovendien veel breuk gevoeliger. Dat wil je toch niet op je modelspoorbaan, dat bergen ineens scheuren gaan vertonen of dat er zelfs hele gaten in vallen. Dan is het al snel een lelijk gezicht en zakt het plezier in je scenery al snel onder het nulpunt en daarmee ook je humeur.

En ondertussen droogt het bouwschuim helemaal en… trekt het krom 👿 Gloeiende… gloeiende… gloeiende… Wat een CENSUURzooi. Daar schiet ik dus ook helemaal niets mee op. De enige optie zou nog kunnen zijn om er een soort ondersteunend frame in te maken zodat het niet krom kan trekken. Maar hoe ik dat moet gaan versieren weet ik nog even niet. Daar moet ik dan eerst maar weer eens over gaan denken. Alleen nu met de komende jaarwisseling zal daar weinig van komen. Bovendien heb ik gelijk daarna weer een verhuizing van mijn jongste telg waar mijn assistentie gevraagd werd als ‘opzichter’. Ze ging namelijk verhuizen… En wel zo’n hele 20 meter voorbij haar huidige voordeur. 🙄 En je weet hoe dat gaat als de dames alles zelf willen doen… Dan past het niet, of lukt het allemaal niet om maar te zwijgen van het demonteren en monteren van de meubels.

Ondertussen had ik overigens wel een treinenbeurs op zaterdag, dus dan ga ik NIET VERHUIZEN!!! Die beurs pakken ze me niet af! Dus op zaterdagochtend gezellig met moeders de vrouw op naar de treinenbeurs in Lochem. Altijd weer gezellig daar. Ik heb ook maar de twee benodigde loc-decoders gekocht om mijn laatste aanwinsten na de verhuizing te kunnen digitaliseren. Alleen een beetje jammer, er was weer zoveel H0-spul op de beurs… Dan is die beurs al wat klein (wat het overigens wel heel gezellig maakt) Staat er voor driekwart H0-handel. Jammer dus, maar er komen nog wel leuke N-Beurzen daar, wachten we daar maar op. En dan word het zondag, verhuisdag.

Oke, als goede vader laat je je hobby voor wat het is en ga je je dochter helpen. En het ging allemaal goed en soepeltjes onder mijn bezielend toezicht. Alle meubels konden netjes door de deur gedraaid worden zodat er maar weinig uit elkaar gehaald hoefde te worden. Alleen de Bar… ja de bar die ik zelf voor haar gebouwd had en waar ze trots op was en is. Ik moet ook toegeven, het is een leuk stukje werk en het middelpunt van haar kamer. Volgens haar woorden is haar bezoek nog steeds onder de indruk is van die bar, bovendien is het een heel gemakkelijk ding om aan te eten en zo. Alleen heb ik in al die tijd nog steeds geen biertap kunnen ontdekken. 😕

Alleen is er dan nog de klerenkast, of beter gezegd, Er is nog géén klerenkast… die kan volgende week pas opgehaald worden en moet dan ook nog in elkaar gezet worden. Je snapt het al, het volgende weekend is ook alweer gevuld met klusjes en bezigheden. Het bouwen van een klere(n)kast en daarna nog weer wat andere ophangklusjes en zo… En ondertussen heb ik dan wel de hele week om verder te gaan met het bedenken en maken van een ondersteunend frame voor de bergen op de modelspoorbaan. Dat denken ging me prima af. Alleen de uitwerking… Dat moet toch op zolder gebeuren om te voorkomen dat overal stof en rommel komt te liggen, zeker op mijn modelspoorkamer wil ik dat absoluut niet hebben. Maar net nu gaat het buiten verschrikkelijk koud worden en daalt ook de temperatuur op de zolder naar een zeer onaangenaam niveau. Dus geen constructiewerk op zolder… 🙁

Goed, op zaterdag dan maar weer naar de Praxis, de kast ophalen. Die vervolgens naar haar kamer transporteren en in elkaar bouwen… Nou eenmaal op haar kamer ging het heel voortvarend… Ik begon enthousiast de doos los te maken om de onderdelen uit te zoeken om maar zo vlug mogelijk de kast in elkaar te bouwen… en dan ineens… lig ik daar… languit op de grond met een barstende koppijn en bloed op mijn hand die ik op mijn hoofd hield. Even later weer wakker wordend besefte ik ook gelijk wat er gebeurd zou moeten zijn. Was is toch even met mijn tere bolletje tegen de hoek van die verrekte Bar geknald, welke idioot heeft dat ding dan ook precies daar neer gezet!!! Oh ja… dat was ikzelf. 😯 Nou, ik heb gekeken hoor, maar je ziet helemaal geen sterretjes als je een flinke knal tegen je hoofd krijgt. Het is alleen maar zwart… diep zwart… Dus als er ooit iemand tegen je zegt dat hij sterretjes heeft gezien… NIET GELOVEN!!!

Wel voelde ik gelijk aan dat er ergens niet iets helemaal in orde was. Ik kon me immers niet herinneren dat ik in een draaimolen was gestapt en ook niet dat ik zoveel gedronken had, dat het een en ander weer ergens tussen neus en kin naar buiten wilde… En weet je… het was stil… het was oorverdovend stil in de kamer… Normaal gesproken is het eerste geluid wat ik hoor, nadat ik gevallen ben of me gestoten heb, het gierende bulderen van het lachen van mijn echtgenote. Als ik in die momenten dan kijk, staat ze ergens dubbelgeslagen naar lucht te happen met de tranen over de wangen rollen van het lachen. Maar nu niet… vreemd… Nadat ik weer rechtop stond keek m’n dochter me ook al zo vreemd aan en zei dat ze het niet vertrouwde. Wat doe je dan… juist, je kijkt je dochter dan maar even niet aan!

Hospital momentsIk zag de bui immers al hangen, op een paar honderd meter van een groot universiteitsziekenhuis af en met dat wat ik op dat moment voelde. Nee nee, geen denken aan, daar ga ik niet naar toe, want dan ben ik voorlopig nog niet thuis. Dus je overtuigd iedereen dat er niets aan de hand is en dat het alleen maar even de schrik is. En ondertussen bouw je ‘vrolijk’ een klere(n)kast in elkaar. Want wat moet je anders, Als je in zo’n ziekenhuis ligt, blijft je auto ver van huis staan en kan je niet naar je modelspoorbaan waar nog zoveel aan te doen is. Na het bouwen van de kast zouden er eigenlijk nog wat kleine dingetjes gedaan moeten worden, maar die heb ik maar even laten zitten. Op naar huis… met de auto… En ja… ik ben heelhuids aangekomen, maar dat was voorlopig ook wel het laatste ritje… en de spoorbaan, die moet ook even wachten… dat gaat echt even niet lukken niet… Het ongelooflijke doet zich namelijk voor… ik heb een hersenschudding. Wie had dat nou gedacht dat dat nog eens mogelijk zou zijn.

Na eerst een paar dagen echt rustig aan gedaan te hebben kon ik het toch niet met mezelf eens worden en moest ik zou ik toch echt wat gaan doen hoor. Stil zitten is dodelijk voor mij. Maar om serieus met de spoorbaan aan de gang gaan zag ik ook niet zitten, daar voelde ik me helemaal niet goed genoeg voor. Weet je wat… Bouw een nieuwe website… Ik had toch al een tijdje meer dan genoeg van de oude. Ondertussen zijn we een paar weken verder en ben ik nog steeds niet helemaal de oude (zal ik ook wel nooit worden 😉 ) maar met ‘vallen en opstaan’ is er nu een nieuwe website. De treinen moeten nog steeds even wachten, want het draait nog wel eens even in m’n bolletje. Maar rustig aan begin ik m’n oude streken weer terug te krijgen, dus zal de rest niet lang op zich laten wachten.

Later meer…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *