En we gaan weer verder.

verplegingHet is de laatste tijd even rustig geweest om het modelspoorfront. Zo was ik aansluitend na een etentje van mijn jongste dochter ziek geworden. En dat heeft enkele weken geduurd voordat ik mezelf weer zover in orde voelde dat ik weer enigszins kon functioneren. Ja het was direct na een etentje en nee, mijn jongste had niet zelf gekookt. Het was met zo’n mini-wok gebeuren waar je je eigen wok-pannetje hebt, daar de nodige rommel in kiepert en dan laat sputteren en spetteren. Op de een of andere manier is dat toch niet goed gevallen en was ik eigenlijk compleet uitgeschakeld. Na een paar dagen leek het wel weer te gaan en besloot ik eens een schnitzeltje te eten… Dat had ik dus beter ook niet kunnen doen want ik stond gelijk weer op de kop. Om een kort verhaal lang te maken kan ik hier nog alinea’s over door blijven zemelen, maar dat doe ik dus maar niet. Ik was gewoon even ziek.

Verder kreeg ik nog te maken met een sterfgeval. Mijn lieve Agapornis is namelijk overleden. Op het ene moment is hij me nog aan het roepen, het volgende moment ligt hij dood onder in zijn kooi. Ik was hierdoor behoorlijk van mijn stuk. Een prachtig beestje die op ieder moment zich liet horen en bovendien ontzettend aanhankelijk was. Het was echt mijn maatje. Bovendien was het ook een bijzonder goede waakvogel. Als er iemand te dicht in de buurt van mijn buro kwam sloeg hij gelijk alarm. Had bijna altijd wel commentaar op alles en iedereen, waarschuwde de hond als die iets deed wat die niet zou mogen doen, waarschuwde mijn vrouw als die te dicht bij mij kwam en ga zo maar een poosje door. Echt een vogeltje wat er echt een vrolijke boel van maakte. Maar helaas, zij is er niet meer. Ik zal Kareltje altijd in mijn herinnering houden.

Genoeg van die droevigheid en dat gezeur nu. Daar gaat het hier immers helemaal niet om, het gaat hier over de ontwikkeling van mijn modelspoorbaan. En ik heb de afgelopen weken niet helemaal stil gezeten hoor. Op de dagen dat ik het voor elkaar kreeg heb ik stukje bij beetje de tweede Helix afgebouwd en op de modelspoortafel geplaatst. Ook zijn er verschillende dingen van Ebay binnen gekomen, zoals wagons, rails, wisselaandrijvingen en dergelijke zaken. Dus mijn verzameling groeit gestaagd. Ik zit alleen nog hopeloos te worstelen en te puzzelen met het railplan. Dat wil, mede door slecht functionerende software, maar niet goed lukken. Ook heb ik een poging gedaan om zomaar uit de losse pols wat rails te gaan leggen, maar dat heeft ook al geen bijster goed resultaat opgeleverd. Eigenlijk ontbreekt het me een beetje aan een origineel idee.

Ik wil geen recht toe recht aan baantje, maar iets sierlijks, iets waar wat natuurlijke vormen in zitten, maar waar ik ook mijn station-idee met rangeergebied in kwijt kan. En eerlijk gezegd, ik heb heel veel ontwerpen bekeken op internet. Maar nog niet iets gevonden waarvan ik zeg, “Ja, die gebruik ik als basis.” Natuurlijk is het niet zo dat ik een kopie wil maken van een andere modelspoorbaan, maar gewoon eens iets wil tegen komen waar ik mijn inspiratie uit kan halen. En ook het groot spoor is al geen bron van inspiratie, want ik wil geen bestaand traject nabouwen. En zeker geen Nederlands NS-traject. Ik wil een nagenoeg storingsvrije modelspoorbaan en als ik dan een Nederlands traject zou nabouwen moet ik ook al die storingen en vertragingen inbouwen. Anders komt het immers niet overeen met de werkelijkheid. Nee, mijn baan moet een fantasie-baan worden in een fantasie-wereld, maar wel een die je dan mogelijk ooit eens tegen zou kunnen komen. (al is het in je dromen)

Goed, wat hebben we dus, redelijk voldoende materiaal, te weinig inspiratie, te veel transpiratie en een voorlopig verbod op persoonlijke irrigatie want alcohol is (hopelijk tijdelijk) in de ban gedaan. Evenals overigens de bitterballen, frikandellen en andere snelle vette hapjes. Wist je trouwens dat als je helemaal gek bent van Chinees eten zoals bami, nasi en dergelijke zoals ik, dit na twee á drie weken werkelijk je neus en oren uitkomt!!! Dat was namelijk even het enige wat ik zonder problemen kon eten… nou op een gegeven moment ben je het echt helemaal zat! Je kan geen korreltje of sliertje meer zien. Maar gelukkig gaat dat ook weer snel over. Laat het nu maar weer komen, maar dan wel met mate(n).

Maar goed, verder met de baan en aanverwante zaken. Ondertussen heb ik het eerste stationsgebouw bijna klaar, nog wat hekjes, bankjes en de nodige goederen die geplakt moeten worden en die kan zijn voorlopige tijdelijke plekje krijgen. En van de week ga ik eens goed met het landschap bezig, dat wil zeggen, de twee bergen met het tussenliggende dal wil ik gaan vorm geven. In grote lijnen is dat wel vastgelegd hoe die moet worden. Immers, de twee Helixen moeten er in ondergebracht worden. Tussen die twee bergen komt een ‘verhoogd’ dal waar de treinen door zullen rijden. Onder dat verhoogde dal komt weer een schaduwstation met vijf of zes opstelsporen. Ja, niet zo veel, maar veel treinen heb ik niet en het zullen er ook wel niet zo heel veel worden. Zeker gezien de huidige ‘Crisis’ en de in mijn ogen belachelijk hoge prijzen van de loks. Ik krijg overigens zo langzamerhand de indruk dat er in heel Nederland nog zo’n 100 mannen/vrouwen te vinden zijn die tevreden zijn over het huidige €uropa. Het kost wat, maar dan heb je ook wat. (Al vraag ik mezelf ook af wat we eigenlijk hebben.)

Ja, ik heb hier een modelspoorbaan in aanbouw. En ik kreeg ineens een helder momentje over het railplan. Ik heb dat stukje uitgetekend om te controleren of het wel zou gaan werken en op het eerste gezicht is het nog helemaal zo gek nog niet. Ik heb de eerste stukken rails van de nieuwe baan nu even tijdelijk vast geprikt met van die prikbordprikkers zodat de boel niet verschuift en ik de flexrails een beetje makkelijker in de Helix kan verwerken. Het begint zowaar ergens op te lijken. Nou alleen nog wat flexrails aan elkaar solderen en ik kan de eerste Helix helemaal voorzien van zijn spoor. En daarna gaan we rustig verder bouwen, als er tenminste weer geen storingen van buitenaf tussen komen. Trouwens, dit stukje tekst gaat over een tijdspanne van een aantal weken. Nu kun je denken, ‘Nou, daar is dus niet zo heel veel gebeurt in die weken’. Dat klopt, maar dat had ik in het begin al verteld, tenminste bijna alles…

Er was namelijk nog iets gebeurt… Ja, Kareltje mijn Agapornis was dood gegaan. En wat word het dan verschrikkelijk stil in huis. Je gaat dat gebrabbel echt heel erg missen. En als je zo gek bent op die vogels als ik, dan kan het niet uitblijven of er komt een nieuwe. Zo dus ook bij mij, een hele jonge Agapornis genaamd Doortje van zeven weken die nog met de hand gevoerd moet worden. En het is een schatje. Vol temperament en een eigen willetje, maar al snel ook verknocht aan zijn baasje. En ja, de opvoeding van zo’n klein eigenwijs vogeltje kost ook veel tijd en energie, maar die heb ik er met liefde voor over.

Nee maar zeg… wat me nu toch opeens gebeurt… Zit ik even niet op te letten, heb ik zomaar ineens een idee voor mijn railplan. Dat krijg je ervan als je niet constant alles in de gaten houd. Gaan je gedachten zomaar hun eigen gang en bedenken ze een railplan. Het moet niet nog gekker gaan worden. Maar goed, ik heb nu dus een gedeeltelijk railplan. Punt is alleen dat ik een stuk van mijn wensen niet kwijt kan op de bestaande tafel. In dit plan is namelijk geen ruimte voor een rangeerterrein annex laad en los gebied voor de treinen. En dat is toch ook wel een hoogst noodzakelijk gebied op mijn modelspoorbaan. Zeker in nu speciaal een digitaal rangeerlokje heb.

Dan zijn er twee oplossingen te bedenken. Of een compleet nieuw plan gaan bedenken met alle gevolgen van dien, maar we weten ondertussen wel dat dat weer heel lang gaat duren voordat er een soort van zinnig idee komt. Of we moeten de bestaande tafel vroegtijdig gaan uitbreiden met nog een korte poot, zodat er de al eens eerder genoemde U-tafel komt te staan. Dat laatste lijkt mij dan de meest geschikte oplossing. Zo kan ik het net bedachte baanplan gebruiken en aanvullen met een rangeer- laad en los gebied. Bovendien zou die uitbreiding toch al eens een keer uitgevoerd gaan worden, waarom dan maar niet gelijk doen.

LoesjeEn zo bedenk ik me ineens is de verkeersleiding tafel ook nog eens makkelijker en steviger te plaatsen. Zo zie je maar, ieder voordeel heeft zo zijn voordelen. Alleen moet ik dan wel in mijn Zoekzoekie wat hout en zwenkwieltjes gaan halen, want zonder materiaal kan je nog zoveel willen, je begint niets met niets. En overigens heb ik nog iets moois te vertellen, maar dat wil ik eigenlijk bewaren voor het volgende stukje wat ik ga schrijven. Wat zeg je? Ja, dat gaat helemaal over de modelspoorbaan, ik bedoel dus wat ik nog wil vertellen dan. Hè? Ben je nieuwsgierig? Nou, wacht dan even tot het volgende stukje online staat. Ik beloof je het zal bovenaan staan… nou ja, misschien de tweede alinea… of de derde…

Later meer…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *