Langzaam gaan we verder

Langzaam maar zeker gaan we verder…

Roco Dieselloc V90De eerste loc is binnen. Een Diesellocomotief V90 van ‘Der Bundesbahn’ gemaakt door de firma Roco. Ik heb hem al zien rijden op de baan van een ander en dat gaat echt prachtig. Helaas ben ik nog niet zover met mijn eigen ‘Spoorwereldje’. Maar nog een paar dagen, dan weet ik of ik voorlopig maar vast op zolder moet gaan bouwen of dat ik nog even wat langer moet wachten en dan direct op de ‘permanente plaats’ kan gaan bouwen.

Geduld is soms erg moeilijk te bewaren, maar noodzakelijk om straks mogelijk een geweldig resultaat te krijgen. De plannen voor hoe het er uit moet komen te zien zijn zo helder in mijn hoofd, dat ik soms gewoon even wegdroom. Ja, natuurlijk bouw je geen complete modelspoorbaan in één keer, dat kost tijd, heel veel tijd. Dat is ook niet waar ik ongeduldig voor ben, dat weet ik nog goed uit vroegere tijden, het hele railplan opbouwen, de aansluitingen, het landschap, daar gaat heel veel tijd in zitten. Maar het ongeduld zit gewoon in ‘wanneer ga ik dat eerste stukje rail neerleggen’. Dat zou ik liever vandaag dan morgen doen. Maar goed, nog even dan.

Trouwens, redelijk bij mij in de buurt zit een winkel met tweedehands modelspoor materiaal. Wentink Occasions, een afgesplitst gedeelte van Wentink, de hobbyzaak in Arnhem, waar ik vroeger bijna al mijn modelspoor spullen haalde. Helaas is deze alleen maar op vrijdag en zaterdag geopend, of juist misschien maar goed dat ze maar twee dagen per week geopend zijn anders weet ik niet of we een zeker faillissement tegemoet zouden gaan.

Op vrijdagmorgen samen met vrouw en oudste dochter richting Wentink in Doornenburg. Ik denk, laat ik de toeristische route maar nemen want mijn vrouw had nog niet mee gereden in ons ‘nieuwe’ autootje, een Zoekzoekie Altoos. Nou zijn dat niet de meest ruim bemeten auto’s, in tegendeel, het zijn denk ik één van de kleinste (echte) autootjes die er te vinden zijn. Dus voordat we überhaupt reden was er even een kortstondig maar heftig ellebogen gevecht dat onbeslist eindigde. Uiteindelijk zaten we dus, en rijden met de geit. De ‘domdom’ aan en netjes de aanwijzingen volgen via de toeristische route. Zo komen we ook bij de veerpont bij Doornenburg. Leuk een boottochtje met de veerpont naar de overkant, lekker dobberend op de golven die een passerende rijnaak maakte. Zie ik daar via mijn ooghoeken bij iemand rechts van mij een paar ogen door hun kassen rollen en een enigszins groenige teint krijgen… Zeeziekte… Tja…

Gelukkig zijn we snel aan de overkant weer veilig op de vaste wal en rijden het laatste stukje naar de ´tweedehands-modelspoorbaan-materialen-winkel’. Op de parkeerplaats de auto geparkeerd tussen al die andere auto’s. Ja het stond redelijk vol daar. Een goed teken dacht ik bij mezelf, want dan is het druk. En als het druk is, dan zal het ook wel een goede zaak zijn. Immers als het een niet goed zou zijn, trek je weinig klanten en is het zo gebeurt met het winkeltje.

We gaan dus vol goede moed de winkel binnen en gelijk valt mij de toch wel gemoedelijke sfeer op. Zo links en rechts wat museumstukken uitgestald uit de tijd dat de NS nog een vervoersbedrijf was waar je op kon vertrouwen, toen de treinen nog op rails en op tijd reden. Tegenwoordig alleen nog maar op rails, als er tenminste geen herfstblaadjes op de rails liggen of dat er een paar sneeuwvlokjes zijn gevallen. Maar goed, de sfeer hier is gemoedelijk, straalt een bepaalde nostalgie uit. Dat voelt gewoon lekker, het gevoel van vroeger.

Rustig struinen we langs de rekken. Hè… allemaal H0 wagons, treinen, huisjes en zo… Oh nee, daar staat het N-schaal gebeuren. Niet zo verschrikkelijk veel, maar genoeg om een tijdje rustig in te kunnen neuzen. Wat word je daar hebberig van hè… Maar mijn eerste wensen zijn rail-stukken van Minitrix. Zoeken en zoeken… Aha, gevonden, een paar schoenendozen met setjes rail-stukken in N-schaal. Niet echt veel en lang niet de hoeveelheden die ik graag gezien had. Maar ja, het is niet anders.

Ik spit de schoenendozen even door en vind tien rechte stukjes in één bundeltje en twee bundeltje met ieder zes bochtdelen. Niet veel maar oke, alle kleine beetjes helpen en ik zal zeker vaker hier terug komen. Ik zie alleen nergens wissels, kruizen en dergelijke zaken… toch wel vreemd, maar ook dat zal waarschijnlijk een volgende keer wel te vinden zijn. En kijk, achter de schoenendozen met rails liggen de wielenrichters. Ik vind dat echt hele gemakkelijke en eigenlijke onmisbare hulpmiddelen om straks je treinen en wagons eenvoudig en snel op de rails te plaatsen.

We snuffelen nog even wat door, vooral de stoomlocs trekken mijn aandacht. Netjes uitgestald in een vitrinekast staan ze naast elkaar te pronken net zoals overigens de Diesellocs en E-locs. Al heb ik voor de E-locs weinig belangstelling omdat die straks op mijn baan waarschijnlijk toch niet voorkomen. Ook de goederenwagons en personenrijtuigen geef ik mijn belangstelling. Ik vind tussen een hele stapel rijtuigen er een met de deurtjes per cabine en in een donkergroene kleur van DB. Ook mijn begeleiding in de vorm van mijn vrouw en oudste dochter vinden het wel een leuk ‘karretje’.

Dan zie ik aan de andere kant nog een rek staan met allerhande andere wagons en rijtuigen. Daar ook even tussen neuzen. Ook daar vind ik na een paar doosjes een rijtuig wat bij mijn toekomstige baan zou passen. Alleen ik wil eigenlijk niet teveel rijtuigen ineens aanschaffen, immers de eerste prioriteit is rails. Weet je wat, weet je veel… Ik vraag mijn vrouwtje om haar mening… de een of het andere rijtuig. “Nou, doe die maar, die is groter” klinkt het. Nou vraag ik je toch… Hoe was dat ook al weer? ‘Size doesn’t matter’ Dank je de koekoek dus, Size does matter, blijkt nu maar. Oke, dan gaan we voor de grote…

Overigens is het wel een echte ‘mannenaangelegenheid’ hè, zo’n modeltrein winkel. Buiten de door mij meegebrachte dames was er weinig tot geen ander vrouwvolk in de winkel of zelfs maar de omgeving te bekennen. En eigenlijk snap ik het ook wel, over het algemeen zijn het de toch wat oudere mannen die zich intensief met deze hobby bezig houden. En deze mannen zijn toch vaker iets meer gericht op techniek en dergelijke dan vrouwen van vergelijkbare leeftijd. Toch zou het misschien wel heel leuk en verfrissend kunnen werken als er ineens een vrouw opduikt in de modelspoorbaan wereld die de mannen nog eens wat zou kunnen leren. Aan de andere kant ben je dan wel gelijk het ‘jongens-onder-elkaar’ idee kwijt.

RexGoed, ik heb mijn buit binnen en vertrekken maar naar huis. Thuis zit immers onze Rex te wachten tot we weer thuis komen. Hij vind het helemaal niet zo leuk als we niet allemaal thuis zijn en hem volop de door hem gewenste aandacht kunnen geven. Ik besluit dan ook maar via de ‘grote weg’ naar huis te gaan en het zacht deinende pontje links te laten liggen. Of in ons geval eigenlijk rechts.

Later meer…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *