Niet weer hè…

Oud mannetjeDaar zijn we weer, weer een tijdje verder en een hoop ervaringen rijker. Maar nog steeds niet veel activiteiten verder wat betreft mijn modelspoorbaan. Ik begin zowaar te geloven dat er een ‘van boven af opgelegde winterstop’ is afgekondigd. Net nu m’n bolletje weer alles een beetje op een rijtje kreeg voltrok zich het volgende probleem. Plots deden er zich nu weer wat lichamelijke onplezierigheden voor. Dingen waarvoor het voor mij toch even verstandiger leek even naar een dokterspost te gaan. Medische zorg is makkelijk toegankelijk in ons land zeggen ze. En dat heb ik nu ook een keer ondervonden. Ik heb in ieder geval wel wat ideeën ontdekt waar in de gezondheidszorg mogelijk wat op bezuinigd zou kunnen worden.

Stel je voor, je bevind je in een situatie waarvan veel mensen denken van “dit zou wel eens zo’n ‘als iedere seconde telt’ momentje kunnen zijn.” Er is dan een bijzonder behulpzame buurman die je op een zo snel mogelijke manier naar een huisartsenpost kan en wil brengen. Hulde voor deze man. Je komt daar aan, je meld je aan de balie en omschrijft het probleem. Althans, je echtgenote doet dat omdat die op dat moment toch iets beter aanspreekbaar is dan dat je zelf bent. En iedereen daar aanwezig heeft nagenoeg het zelfde idee, ‘dat kereltje oogt ernaar dat hij snel hulp nodig heeft.’ Als dan de receptioniste achter de balie doodleuk met de mededeling komt dat je je eerst telefonisch moet aanmelden 😯 ben je toch wel met stomheid geslagen. We staan toch hier voor de balie? We melden ons nu toch hier in levende lijven aan? “Ja, maar dat telt niet. U moet zich eerst telefonisch aanmelden. Pas dan kan het ‘geval’ in het computersysteem.” Dit is werkelijk de wereld op zijn kop, hier staat iemand die mogelijk in levensgevaar is en ondanks dat we hier al zijn moeten we ons eerst telefonisch aanmelden? Hoe zit dat met “Als iedere seconde telt.” Ik weet trouwens het nummer niet eens wat ik moet bellen.

En nu komt het. De baliemedewerkster reikt mijn echtgenote een telefoon aan met de woorden, “Hier heeft u een telefoon, ik heb het nummer al voor u gedraaid.” Verbijsterd nam mijn echtgenote de telefoon aan en melde mij aan als ‘spoedgeval’. Ondertussen waren er al de nodige minuten verstreken. Minuten die mogelijk fataal kunnen zijn voor iemand met levensbedreigende klachten. Hierna hobbelde de verdere aanmelding bij de dokterspost rustig voort en na nog enkele minuten werd de patiënt naar een onderzoekskamer geleid. Hier werden overigens mogelijke cardiale problemen vastgesteld die er voor zorgde dat ik met alle toeters en bellen naar een ziekenhuis vervoerd moest worden. Dit was de eerste keer in vijfendertig jaar dat ik een dergelijk ritje mee maak. Ik hoop eerlijk gezegd dat het nooit meer nodig is, maar ik had het me er toch iets comfortabeler voorgesteld. Maar mensen, computersystemen zijn er om het voor de mensen makkelijker te maken, NIET om de mens er afhankelijk van te maken! 😈

Overigens is er na uitgebreid onderzoek in het ziekenhuis vast gesteld dat er gelukkig niet iets direct levensbedreigend mis was. Verdere onderzoeken moeten gaan uitwijzen wat er nu precies aan de hand is en hoe dat opgelost en/of verbeterd kan worden. Maar waar het hier nu om gaat, hoeveel levens zijn door dit soort bureaucratische idiotie verloren gegaan. Vroeger (voor het tijdperk van de computers) kwam iemand bij een huisarts voor spoedeisende hulp en werd hij vrijwel direct door de arts gezien. Deze kon dan, indien noodzakelijk, snel genoeg handelen om de patiënt te redden zonder dat ‘kostbare tijd’ verloren ging omdat eerst het computersysteem bevredigd moest worden. Daar kan ik me over opwinden, dat dure overbodige computersystemen in stand worden gehouden en dat er op alle echt noodzakelijke zorg word bezuinigd en onbetaalbaar wordt gemaakt voor de burger. Alleen, opwinden lijkt me nu op dit moment niet het meest verstandige om te doen. 😉

Maag goed, dit voorgaande zorgt er toch weer voor dat alle plannen voor mijn modelspoorbaan wéér uitgesteld moeten worden. Op dit moment kruip ik even niet zo makkelijk onder de tafel om de laatste wissels aan te sluiten. Ook de locs en decoders die liggen te wachten dat ze samengevoegd worden tot een harmonieuze eenheid moeten nog even blijven wachten. 🙁
Ondertussen kan ik het toch niet laten, ik moet gewoon weer wat doen, maakt niet uit wat, als het maar iets is… En toen ontstak zich weer een lichtje… 💡 Ik had een tijdje terug het idee gehad om zelf bomen voor de scenery te maken. Door allerlei toestanden was dat een beetje op de achtergrond geraakt en lag het verzamelde materiaal nog onaangeroerd te wachten.

BoomfeestdagTijd dus voor weer eens wat geknutsel. We gaan boompjes maken voor de scenery… Jottum. 😆 We hebben nog een stuk Sisal touw liggen wat we maar in stukken hakken en beginnen dan met het haast eindeloze uitpluizen van alle touwstrengen en gooien dat weer in een bak met water. Zo nu eerst een dagje de kronkels uit de vezels laten trekken. Ja dat was weer een heel karwei, we zijn al wel weer een kwartiertje druk geweest. En dan zit je weer… te niksen… Dan ga je maar weer eens het internet op, kijken of daar wat te beleven valt want het is buiten nog geen weer om de hond uit te laten. (gelukkig doet hier de vrouw dat 😛 ). Op de modelspoorforums is het ook even niet te vinden. Alsof het komt omdat je even zelf niet echt iets kunt ondernemen, dat de interesse ook minder lijkt te zijn. En toch is het dat niet, maar ik kan de vinger er niet achter krijgen. Maar goed, de ‘bomentakkenvezels’ liggen in een bakje te doorweken en morgen mogen ze weer gedroogd worden. Dan is er eigenlijk nog één ding wat ik nu direct kan gaan ondernemen… en dat is studeren.

Ja, ik ben weer eens een ‘studie’ begonnen. Geen opleiding om bijvoorbeeld mijn beroepskennis op de vijzelen, maar een vrij eenvoudige hobbycursus. Ik heb me aangemeld voor een hobbycursus ‘Populaire Elektronica’. Tot zo’n 20 á 25 jaar geleden hield ik me daar nog wel eens mee bezig, maar sinds die tijd eigenlijk nooit wat meer mee gedaan. Nu leek het mij wel wat, ook met het oog op mijn modelspoorbaan, om dat ook weer eens op te pakken en straks daar waar nodig en mogelijk toe te passen op de spoorbaan. Zoals ik immers al eerder schreef, wil ik veel zelf gaan bouwen en zeker voor elektronica is altijd wel plaats te vinden op de modelspoorbaan. En wie weet wat ik er verder nog allemaal mee kan doen. Er zijn genoeg leuke dingen te bedenken die je met wat hobby-elektronica kunt bouwen.

Ondertussen ben ik weer wat verder gekomen in de tijd, de ‘boomtakkenvezels’ zijn gedroogd, dus een moment voor de volgende stap in het ‘modelspoorbaanboompjesmaakproces’ (wat een scrabble woord zeg :-D). Ik ga kammen, met een fijne kam steeds een klein bosje vezels goed uitkammen zodat de rommel er tussen uit verdwijnt. Ik zal later nog wel een keer een hele “Hoe maak ik…” gaan schrijven voor op deze website met foto’s erbij zodat iedereen die er zin in heeft zijn eigen boompjes kan maken. Je krijgt er overigens wel kramp van in je handen, van dat kammen van die kleine bosjes vezels. Als verstokte roker kan ik ineens niet eens een sjekkie draaien. En dat is een kwalijke zaak, want nu kan ik mijn ‘plicht’ om de Nederlandse economie en staatskas te vullen niet meer voldoen. Want je hoort wel vaak zeggen dat roken zo slecht is en dat de overheid het roken wil tegen gaan, maar ik durf te beweren dat het tegendeel waar is.

De Schatkist Stel je nu eens voor dat iedereen in Nederland ineens zou stoppen met roken, wat dacht je dan dat er zou gebeuren met de staatskas? Nou, die zou in recordtijd leeg zijn, of anders gezegd, Nederland zou ‘het Griekenland van het Noorden’ worden. Geloof nu maar dat de overheid heel erg blij is met al die miljarden die de rokers opleveren aan accijnzen. Bovendien leven ze minder lang wat weer het nodige oplevert aan minder uit te keren AOW, Pensioenen en zorgkosten. Nee, laat mij nou maar gewoon door roken, ik houd goed rekening met mensen die er echt last van zouden kunnen hebben.

Later meer…

One thought on “Niet weer hè…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *