Over bruggen, beesten en nattigheid.

Bruggetje bouwenTja, als dan niemand zich meld, moet ik zelf maar op zoek. Als eerste kom ik dan uit de zaak waar ik toch zo nu en dan mijn materiaal haal voor de modelbaan. En eerlijk is eerlijk, hij heeft bijna alles voor mij overhoop gehaald om te zien of er nog bouwpakketten te krijgen waren die naar mijn smaak waren. Die waren helaas niet te vinden voor een prijs die acceptabel was voor mijn budget. Toen viel mijn oog op een aantal kunststof plaatjes die mij uitermate goed geschikt leken om een eigen ontworpen brug mee te maken. Ook de prijs paste ruimschoots binnen het uitgifte idee, dus heb ik daar twee plaatjes van mee genomen. Polistyrol heet dat spul en het is heel makkelijk te bewerken. Enigste nadeel is dat het echt spier wit is. Maar ik denk ik nog wel een spuitbusje heb staan om dat ‘probleem op te lossen. Op naar huis… een uurtje door de stromende regen op m’n scootje… Weliswaar heb ik een poncho bij me, maar die waait ook alle kanten op zodat ik toch redelijk als een verzopen kat thuis aankom.

In mijn CAD-programma heb ik nu een ontwerp voor de brug getekend. Een visbuikbrug, of zoals de Duitsers zeggen: “Fischbauchbrücke”. Ik vind dat zo leuk klinken, op de een of andere manier vind ik het vriendelijker klinken dan in het Nederlands. In het Nederlands klinkt het zo hard en kil. Nou is zo’n brug ook wel hard en kil in het echt, rij er meer eens tegen aan. Dat voel je dan echt wel. Maar als je nu zegt; “ik ben tegen een ‘Visbuikbrug’ aangereden”, krijg je als reactie iets van, “En? Wat is de schade?” Maar kom je en zeg je; “Ik ben tegen een ‘Fischbauchbrücke’ aangereden” krijg je waarschijnlijk een reactie zoals “was hij duur?” Dat komt toch een stuk minder pijnlijk over… En het resultaat is toch het zelfde… Maar daar hadden we het eigenlijk helemaal niet over, We hadden het over het tekenen van het ontwerp van de brug.

Voor een dubbelspoor zijn het in feite twee bruggen die aan elkaar gemaakt zijn. Dus in het ontwerp moeten we daar ook rekening mee houden. En aldus geschiede, stukje voor stukje teken ik het ontwerp, print het uit en plak het met houtlijm op het Polystyrol. En dan maar boren, zagen, vijlen en schuren totdat je onderdeeltje voor onderdeeltje klaar hebt liggen. Genoeg om twee bruggen te kunne bouwen en die dan daarna weer aan elkaar te koppelen. En eerlijk gezegd, vind ik het er niet verkeerd uitzien nu die zo goed als klaar is. Het enige wat ik nog moet doen is de windverbanden aanbrengen… die was ik in eerste instantie even vergeten. Wat zeg je? Nee, geen verbandje voor de wind, maar een soort schuine balken (geen schuine bak) om de brug steviger te maken tegen de wind.

Ondertussen staat natuurlijk ook de modelspoorbaanbouw niet stil. Ook hier ben ik druk in de weer met railstukken passen en meten. En het klopt allemaal… van geen meter. Ook over hoe het railtraject er nu uit ziet ben ik allerminst tevreden. Daar moet ik toch maar weer eens voor gaan zitten en toch maar weer eens proberen een soort van plan uit te werken met zo’n railplanontwerpprogramma. En je raad het nooit, ik krijg zowaar iets op het scherm te staan wat wel wat weg heeft van een railplan. Het is nog niet iets waar ik trots op kan zijn, maar het is een begin. Nu gewoon verder worstelen en dan zal er misschien nog wel wat van te maken zijn. Dus ik heb daar een aantal dagen mee zitten worstelen en ploeteren met als gevolg dat er weer een iets beter railplan op mijn scherm stond. Alleen, ook hierover was ik nou niet bepaald laaiend enthousiast, maar ik zag niet meer hoe ik iets kon aanpassen zodat het karakter van de baan beter zou worden.

Hoogste tijd om de experts in te schakelen. Ik ben lid bij een paar fora met allerhande modelspoor enthousiasten, fanatieke hobbyisten en anderen die het spoor een beetje bijster zijn. En daar heb ik mijn eerste pogingen van een spoorplan geplaatst met de vraag om opmerkingen, suggesties en ideeën om het een meer interessante spoorbaan van te maken. En dat had resultaat, een paar simpele aanpassingen en veranderingen en het ging helemaal de goede kant uit. Het punt was alleen dat door die aanpassingen ik een gepland schaduwstation moest laten vervallen. Ook een havenkade die ik in mijn hoofd had zitten kon geen plaats meer krijgen. Tja, het is een kwestie van kiezen of delen, je wilt een interessante baan, of domweg vast houden aan je originele ideeën. Ik ben dan wel weer zover dat ik toch echt ga voor de interessante baan, wie weet wat er in de toekomst kan gaan gebeuren. Misschien dat er dan toch nog weer uitbreidingen komen waar ik een aantal oude ideeën ook weer een plaatsje kan geven. Je weet maar nooit hoe een koe een haas vangt.

Nou ja, de meeste mensen weten dat niet… Ik toevallig wel. Die koe gaat namelijk achter een boom zitten met een schepnetje, doet het geluid van een worteltje na, daar komt de haas dan op af en de koe vangt hem dan in zijn schepnetje. Wat een onzin allemaal, nou vooruit met de geit, terug naar je modelspoorbaan. Ja maar waar komt die geit dan nu weer vandaan… het lijkt hier wel een dierentuin. Afijn, terug naar de baan… of zo… Want er was nog veel meer aan de hand de laatste tijd, zo vond ik tijdens mijn dagelijkse surftochten een handleiding voor het ombouwen naar digitaal van een Fleischmann BR80 lok. En dat is precies die lok die ik wilde gaan gebruiken op mijn ‘buurtspoortje’. Mijn lokje was nog analoog en zou dus helemaal alleen op een enkel analoog spoortje moeten rijden… zielig hè… Maar als ik nu een decoder koop, en die inbouw in mijn eigen kleine BR80-je… dan kan hij ook digitaal rijden en kan ik hem gezellig samen met de andere digitale loks laten rijden. En dan kan hij ook eens op een ander perron een kijkje nemen.

Dus ik ben maar weer eens in mijn Zoekzoekie gesprongen en met behulp van mijn navigatie apparaat onderweg gegaan naar de winkel waar ik mijn decoder wilde kopen. Nou ik heb het geweten, mijn navigatie stuurde mij alle kanten op behalve de goede. Mijn navigatie gaf aan dat ik mijn bestemming had bereikt. En waar stond ik… ‘In the middle of nowhere’. Voor me zag ik een rechte weg, achter me zag ik een rechte weg, links zag ik weilanden met koeien en als ik naar rechts keer zag ik ook weilanden met koeien. En toch echt geen winkel te bekennen waar ze ook maar één lok-decoder zouden kunnen verkopen. Toen besefte ik me dat het navigatiesysteem nu toch echt de fout was ingegaan. Gelukkig had ik het adres van een modelspoorbeurs ook in het navigatiesysteem staan en daar was ik in het verleden goed mee uitgekomen en dat was niet ver van de bewuste winkel vandaan, dus gokte ik er nu weer op dat dat ook nu wel zou lukken. En het lukte… maar vraag niet hoe…

Nou ja, om grote emailstromen te voorkomen zal ik het dan even kort uit de doeken doen. Ik vertrok dus vanuit ‘ the middle of nowhere’ naar het ‘beursadres’. En waar ik onderweg allemaal doorheen kwam en doorheen moest. Landweggetjes waar je bij tegenliggers haast in het prikkeldraad moest gaan hangen om elkaar te kunnen passeren… bospaadjes met zulke diepe bandensporen dat de onderkant van mijn Zoekzoekie bijna een grondboor leek en nog meer van die oerwoud achtige toestanden. Ik had waarschijnlijk nog net het geluk dat Tarzan niet langs kwam zwaaien in de lianen, voor de rest heb ik geloof ik op dat ritje wel alles gezien. Maar uiteindelijk kwam ik toch op de plaats van bestemming waar ik mijn lok-decodertje kon halen.

Ik heb ook in die winkel nog even rustig rond gekeken en eerlijk is eerlijk, het is een waar paradijs voor iedere N-spoor liefhebber. Ik weet nu ook hoe onze hond zich voelt als ik hem een koekje voorhoud voordat hij hem mag aanpakken… Ik zal dat niet meer doen Rex… De terugweg naar huis verliep prima, als was ik door het omrijden van deze morgen wel wat later thuis dan gepland. ‘s Middags eerst maar eens de soldeerbout opgestookt om zo de decoder in te kunnen solderen. Vervolgens even de papieren van de decoder door genomen zodat ik zeker wist dat ik alles goed voor elkaar zou hebben om hem daadwerkelijk in te bouwen. Voor het inbouwen had ik trouwens het online verslagje ook uitgeprint zodat ik die als eventueel hulpje kon raadplegen. Maar achteraf bleek dat eigenlijk helemaal niet nodig te zijn geweest omdat het inbouwen in een BR80 lok echt kinderspel is.

Trein wassenMaar eerst zorgen dat de trein goed schoon is zodat hij straks als hij eenmaal digitaal is ook mooi vloeiend over de rails kan rijden zinder dat een vuiltje het rijplezier kan bederven. Helaas heb ik nog steeds geen wasstraat voor treinen, dus moet ik dat allemaal zelf met de hand doen. Aan de andere kant, dan kom je ook niet voor vreemde situaties te staan. Zoals een tijdje terug, ik rij met mijn scootmobiel een eindje rond zoals ik wel vaker doe bij mooi weer. Kom ik op een gegeven moment langs een autowasstraat. Het was er niet druk en aan het begin van de wasstraat stond een man te wachten op mogelijke klanten. Zoals ik al zei, het was rustig en hij had dus niets te doen. Dat vond ik wel zielig, dus besloot even naar hem toe te rijden. Nog voor ik goed en wel in de buurt was roept hij me toe, “Kan ik u helpen?” Tja op de een of andere manier schieten soms de antwoorden zomaar uit mijn mond dus “Ik wilde even informeren wat het kost, wan mijn scoot ziet er niet uit naar dat ritje door de regen. Overal zit modder op.” Hij weer, “Maar meneer… dat kan echt niet hoor met een scootmobiel door de wasstraat, dat is veel te gevaarlijk”. Ik antwoordde maar met, “Nou, dat is dan ook wat… dan ga ik maar weer”. Door mijn achteruitkijkspiegel zag ik hem stomverwonderd met open mond achter blijven op zijn plekje voor de wasstraat…

Later meer…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *