Tjoeke tjoek… Whoehoe.

TreintafelEindelijk ben ik nu dan echt begonnen met de bouw van de modelspoortafel. Voordat ik echter kon beginnen moest er eerst nog hout gehaald worden om iets te hebben waarmee je kan bouwen. En dat op zich was al een hele ervaring. Ga maar na, zoals ik al eerder verteld had heb ik dus een Suzuki Alto(os). Dat is zo’n autootje wat je in de binnenzak van je jas kan parkeren. De afmeting van de door mij bedachte tafel was 250×90 centimeter voor de lange poot van de L en 210×90 voor de korte poot van de L. Dus ongeveer zo lang en breed als dat mijn autootje in totaal is.

Gelukkig kan de achterbank plat en de achterklep open. Dus we konden iets met die ruimte doen. Bij onze leverancier van ons hout hebben we de platen wat laten verzagen zodat de lengte van de lange poot niet in één geheel vervoerd zou hoeven te worden. Ik denk dat anders oom agent ons direct voorzien had van zo’n mobiel geprint papiertje, omdat hij de humor van anderhalve meter uitstekende lading zeker niet ingezien zou hebben. Maar goed, het hout in het karretje gewerkt, het paste allemaal maar net en de achterklep moest een klein stukje open blijven. En zo zijn we weer huiswaarts gekeerd. Mensen, mensen, wat stinkt zo’n drie-cylindertje. Doordat de achterklep dus iets open stond, kwam de geur van de uitlaatgassen naar binnen. Dat is niet echt aangenaam.

Heelhuids en levend thuis aangekomen heeft het sjouwvolk de auto uitgeladen en al het materiaal naar de toekomstige treinenkamer gebracht. In sommige kringen ook wel ‘Mancave’ genoemd. Als eerste maar eens de poten op maat gemaakt en voorzien van zwenkwieltjes. De tafel moet straks immers verplaatst kunnen worden zodat zo af en toe ook eens de ramen gewassen kunnen worden en dergelijke. Bovendien is het ook wel heel erg makkelijk dat je geen halsbrekende toeren hoeft uit te halen om nou net dat éne bijzondere wagonnetje uit een onbereikbare hoek achter de tafel vandaan te moeten vissen. Vandaar dus, onder alle tien de poten één zwenkwieltje. Tien??? Ahhhh, ik heb maar acht wieltjes… twee te kort… en ook voor de poten materiaal te kort. Nou ja, morgen is er weer en dag. Dan halen we het er wel bij.

Vanaf dat moment ben ik dus gaan bouwen aan mijn modelspoortafel. En het lukt allemaal prima, de plannen in mijn bolletje kloppen en vlekkeloos kan ik het geheel in elkaar schroeven. Het resultaat is trouwens te zien in mijn fotoalbum waar iedere volgende stap te zien zal zijn. Nou ja, vlekkeloos, dat klopt niet helemaal. Op een gegeven moment ging er toch even iets mis waardoor er een paar gewrichten stevig begonnen te protesteren. Een soort van ‘wilde staking’ dus. Na de nodige onderhandelingen en het inroepen van externe hulpbronnen heb ik de klus toch op tijd kunnen klaren. Het tafel-frame is klaar, zij het met wat vertraging, En nee, ik heb geen directe connecties met de NS of Prorail.

Nu het frame dan klaar is, komen de volgende delen aan de beurt. Als eerste moeten er twee panelen in komen om alle elektronica straks op te kunnen monteren. Alleen moeten die twee panelen nog even gehaald worden. Geen probleem, even met de auto vlug heen en weer en voor de zekerheid de maten gecontroleerd en op een briefje gezet. De panelen netjes op maat laten zagen zodat ik ze na de lunch direct kan monteren. Ja, mis dus. Niets direct monteren, ze passen niet… ze zijn te groot ”$%_#_&!!!” Ik de handel nameten en wat blijkt… de panelen zijn precies twee centimeter te groot. Kunnen die sukkels dan helemaal hun machines niet afstellen? Of kunnen ze niet meten. Nou ja, gelukkig heb ik zelf nog een cirkelzaag dus halen we die twee centimeter er wel af. En de restjes? Die komen misschien straks wel van pas bij het maken van de scenery.

Dus nu de panelen wel op maat zijn, die er op geschroefd, en dan de tafelbladen er op maken. En dat ging van een leien dakje. Hierdoor is de tafel ineens weer veel steviger en stabieler geworden. Alleen ook iets zwaarder te verplaatsen. Maar dat is op zich natuurlijk niet zo’n probleem, het zou erger zijn geweest als hij te makkelijk van zijn plaats zou rollen. Dan zit ik straks achter m’n tafel, gaat ineens die tafel er vandoor. En met mijn geluk zo de hoek om de trap af. Nou, probeer hem dan maar weer eens boven te krijgen op de kamer waar hij thuis hoort. Dat gaat niet werken, dus moet ik maar blij zijn met de ‘rolweerstand’ die de tafel nu heeft.

Met genoegen sta ik nu naar de tafel te kijken. Als je dan zo die tafel bekijkt is het toch wel een behoorlijk oppervlak. Groter dan dat ik me had voorgesteld. Maar ach, dan kan ik me lekker uitleven. Maar voordat het zover is moet ik nog eerst toezicht houden op het leggen van een gazonnetje. Nadat de verhuizing achter de rug was moest er ineens een gazonnetje in de tuin komen om het wekelijkse onkruid plukken tegen te gaan. Nu word het dan wel gras maaien, maar dat is gelukkig veel minder arbeidsintensief dan dat onkruid. En er was weer een modelspoorbeurs. Dit keer lekker dicht bij huis zodat iedere weerstand tegen dit uitje bij voorbaat zinloos zou zijn.

Op deze beurs in Laag Soeren heb ik overigens een paar wagonnetjes gevonden voor mijn analoge buurtspoor met de stoomlok. En verder nog wat strips met SMD-ledjes die weer mooi te gebruiken zijn in de huisjes en misschien nog wel in de rijtuigen. Ja, zo langzamerhand groeit de verzameling uit tot een geheel waar ik straks een modelbaan mee kan maken zoals ik die in mijn gedachten voor me zie. En ondertussen, het gras ligt, de tafel is klaar en de rails is gesorteerd. Maar nog geen millimeter is er gereden. Dus nu wordt het hoog tijd voor een testbaantje voor mijn digitale besturing. Eerst een simpel ovaaltje om te zien of het een en ander wel werkt.

Het Ovaaltje is klaar, de MultiMaus is aangesloten en geeft geen foutmeldingen. Handleiding erbij en dan maar steeds een stukje lezen en dan proberen. Stapje voor stapje ga ik verder. Mijn digilokje op de rails. Oh ja, die moest eerst nog geprogrammeerd worden. Dan krijg ik steeds een foutmelding… Wat is dat toch “Error 10”… Ahhh… lok bestaat al in de database. Natuurlijk… stom van mij, Lok-code 3 is een standaard in de centrale en het digi-lokje heeft ook lok-code 3. Handleiding doorlezen hoe ik dat adres moet aanpassen. Gevonden… dan geven we het digi-lokje nu lok-code 7.

Ja hoor het werkt. Jaba Daba Doe… Hij rijdt en hij rijdt mooi. Nu is ook mooi te zien dat het digitale rijden een natuurgetrouw beeld geeft van het vertrekken en stoppen van een lok. Hij schiet niet ineens vooruit als je een zwengel aan de knop geeft, nee hij komt mooi natuurgetrouw op snelheid. Net zoals bij het stoppen, een mooie geleidelijke remweg. Wat is dat toch mooi! Ook de noodstop maar eens uit proberen, je weet nooit of je ooit eens nodig zal hebben om rampen te voorkomen. Ja, die werkt ook prima. Ik ben verrukt van dit geheel. Ik ben nu echt helemaal om, mijn modelbaan gaat digitaal worden.

Alleen mijn buurtspoortje blijft bij het oude vertrouwde analoge besturen. Dit omdat ik dit mooie stoomlokje zeker op mijn baan wil houden en het volgens mij niet mogelijk is dit lokje te digitaliseren. Daarom komt hij helemaal apart op een analoog spoortje te rijden zonder dat er ook maar ergens een verbinding is met de digitale rails. Misschien volgens sommigen niet helemaal esthetisch verantwoord… jammer dan. Ik doe het zo! Punt.

Voorbeeld HelixEn nu is de tijd aangebroken om rustig aan een baan op te gaan bouwen. Eerst bepalen waar de bergen, tunnels, bruggen en bergsporen komen en vervolgens kijken of we de benodigde hoogteverschillen kunnen overbruggen. Waarschijnlijk zullen er wel een paar helixen gebouwd moeten worden. Maar daar heb ik ook voldoende voorbeelden van gezien zodat dat eigenlijk niet een al te groot probleem gaat worden. Alleen moet ik er wel rekening mee houden dat ik straks, als de scenery gebouwd gaat worden, overal goed bij kan komen. Het zou niet de eerste keer zijn dat er druk gebouwd is en dan achteraf blijkt dat er niet helemaal goed rekening is gehouden met de bereikbaarheid van de ‘onzichtbare’ spoordelen.

Later meer…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *