Wachten, sorteren en solderen.

Groeten uit BärentalZoals je in het vorige stukje kon zien, de ansichtkaarten zijn al klaar en het landschap is nog niet eens ontwikkeld, laat staan het totale rail-traject Ik zit nog even te wachten op de bestelde laatste wissels voordat ik alle rails vast kan gaan leggen. Ondertussen is er al wel wat bouwgrond klaargemaakt voor het eerste bergdorpje zodat daar de woningen voor de werkers gebouwd kunnen worden. Op een mooie Alm halverwege de berg was voldoende ruimte beschikbaar om een dorpje te stichten die door de landheer plechtig is gedoopt in Bäralm. Om de werkers voor de verdere ontwikkeling van Bärental makkelijk naar het dal te vervoeren is er ook al een station gebouwd waar ze op de trein kunnen stappen waarmee ze naar het dal gebracht worden. Je moet het de mensen natuurlijk niet te moeilijk maken om op hun werkplek te komen anders gaan ze lopen zeuren dat ze moe zijn van het lopen en zo… dan duurt de opbouw van Bärental alleen maar weer veel langer.

Ondertussen zijn ook de fundamenten voor het stationsgebied van Bärenstein goed in orde gemaakt en is het grondgebied op een degelijke manier vlak gemaakt. Stel je voor dat een trein ineens door zijn remmen gaat en hij staat op een hellend vlak. Dan is de ramp niet te overzien. Nee, een goed ontwikkelingsplan voor Bärental is van het grootste belang. Maar dat komt wel goed, er word toezicht gehouden door een opzichter die vroeger bekend stond als ‘Hans Ganz Genau’ oftewel ‘Pietje Precies’. En al is hij wat ouder geworden, snel tevreden is hij nog steeds niet en verwacht ook de grootst mogelijke inzet van de arbeiders. Maar tegenwoordig ziet zelfs hij in dat niet altijd alles zo kan als dat hij het zou wensen en is hij genegen wat water bij de wijn te doen. Dit tot toch wel tot grote tevredenheid van iedereen die direct met hem te maken heeft. En zo is het mogelijk dat er met veel inzet en plezier gewerkt word aan Bärental en dat zo nu en dan iedereen wel even weg droomt naar de toekomstbeelden van Bärental.

Maar we zitten nog steeds te wachten op een heel pakket wissels en zonder die wissels is er momenteel weinig te doen omdat er geen verbinding is tussen de verschillende onderdelen van het railplan. Zo liggen alle sporen van het station al op hun plaats, maar kan er nog geen trein het station binnen lopen omdat de aankomende en afgaande sporen niet aangesloten kunnen worden. Ook het rangeerterrein is nagenoeg klaar maar ook daar kan nog geen trein zijn wagons kwijt omdat ook daar de aansluitingen met het hoofdspoor ontbreken. Zelfs het vast leggen van de rails is nog onmogelijk vanwege het ontbreken van de juiste wissels. En dan duurt wachten wel heel erg lang. Maar aan de andere kant, is er nu weer eens wat tijd om orde te scheppen in de her en der verspreid liggende railstukken. Tijd om alles weer eens te sorteren en netjes op te bergen in zakjes waarop aangegeven staat welke rails waar in zit, zodat bij een mogelijke uitbreiding of vervanging van rails zonder veel moeite de juiste stukken gevonden kunnen worden. Dat is toch ook wel prettig, alles systematisch opruimen zodat je direct kunt vinden wat je zoekt als je het nodig hebt.

En na de railstukken zijn de reeds aanwezige bomen aan de beurt. Uit het zakje en in een doosje voorzien van stickertje met daarop precies omschreven wat er in zit… Boompjes – 60mm… Boompjes – 40mm… en ga zo maar door. Bovendien heb ik nu gelijk een goed overzicht in mijn materialenkast van wat ik eventueel nog moet hebben. Zo ontbreken er nog wel een paar maten en soorten aan boompjes en zie ik gelijk dat de dennenbomen zeker nog een ruime aanvulling kunnen gebruiken. Want ja, in de bergen groeien nou eenmaal meer naaldbomen dan loofbomen en aangezien Bärental omringd is door bergen, moeten er nog vele dennenbomen bijkomen. Daar moet ik binnenkort dan maar eens tijd voor nemen om die te gaan maken. Want eigenlijk is niets zo leuk als zoveel mogelijk zelf maken. Als eerste krijg je je eigen unieke bomen in plaats van die standaard altijd gelijk zijnde fabrieksbomen, het is vele malen goedkoper dan gekochte bomen en je kunt achteraf trots zijn op je eigen unieke bebossing.

Voor de liefhebbers zal ik later wel eens een uitleg op de website zetten over hoe ik de bomen maak en misschien nog wel met een begeleidend filmpje, want bewegende beelden laten het nu eenmaal beter zien dan foto’s met een verhaaltje. Overigens ben ik ook van plan om zelf de verder benodigde loofbomen te maken. Ik heb hiervoor al een grote pot van zure bommen bewaard om daar straks de bomen mee te kunnen bevlokken. Ook hierover zal ik een uitleg gaan maken die ook weer ergens op deze website een plaatsje gaat krijgen, zodat een ieder die dat wil, ze makkelijk na kan maken. Want zoals ik al eerder zei, niets is eigenlijk zo leuk om dat soort dingen zelf te maken. En het houd je van de straat. 😉

Wat ik overigens ook nog steeds moest doen was een ringleiding aanleggen om te zorgen dat overal een goede stroomvoorziening gewaarborgd is. En nou had ik op verschillende websites gevonden dat installatiedraad (2,5mm2) die normaal voor elektrische huisinstallaties gebruikt word hier heel goed geschikt voor was. Ik heb drie dagen lopen ploeteren om die verrekte draden een beetje redelijk onder de modelspoortafel te krijgen en het leek echt helemaal nergens op. Na drie dagen had ik nog niet de helft van de ringleiding klaar en ik vond het er verschrikkelijk uitzien. Bovendien liep ik al heel snel tegen het probleem van de verbinding met de raildraden aan. Je moet dan eerst weer wat van de isolatie van de ringleiding afhalen en dan voorzichtig solderen zodat de verdere isolatie niet smelt en dan nog hoe het erbij hing… Ik weet, het zit onder de tafel en normaal gesproken zie je er niet veel van maar strak is dat installatie draad echt niet te krijgen. Daar moest hoognodig iets anders op verzonnen worden. En ik heb er iets anders op verzonnen!

Ik weet, het is iets duurder dan installatiedraad, maar het is zeker honderd keer beter dan installatiedraad. Ik ben naar mijn Flex-dealer annex hobbywinkel gegaan en heb daar de benodigde messing staven gehaald met een diameter van 3 millimeter. Deze zijn lekker stug en perfect te solderen, dus in mijn ogen ideaal om een ringleiding mee te maken. Omdat de onderkant van mijn modeltreintafel is opgedeeld in secties van rond een meter passen ze er mooi tussen. Ik heb een dubbel kroonsteentje gepakt, aan de uiteinde van de messing staven een kroonsteentje (past precies) en aan de andere kant van het kroonsteentje installatiedraad om een verbinding te maken met de volgende staven. En zo kan je het helemaal rond werken voor een geweldig mooie ringleiding. Nou zijn die staven een meter lang en kunnen daardoor dus ook wat doorbuigen, maar dat heb ik voorkomen door stukjes kunststof hoekprofiel van drie centimeter af te zagen, deze te voorzien van twee gaatjes van drie millimeter en die over de messing staven geschoven. (drie stukjes op een staaf van een meter) Dit hoekprofiel heb ik weer met een lijmpistool vast geplakt aan de onderkant van de tafel en de kroonsteentjes heb ik vastgezet met een schroefje.

En nu heb ik een machtig mooie ringleiding die stevig onder de tafel gemonteerd is en waar je met het grootste gemak de raildraden aan kunt solderen. Ook straks, als er de nodige decoders geplaatst zullen worden, zijn deze heel eenvoudig van de digitale signaalspanning te voorzien dankzij deze ringleiding. Eigenlijk ben ik hier wel weer een beetje trots op. Er was een probleem en ik tackelde het en kwalitatief is het volgens mij veel beter dan met installatiedraad. En wie het met eigen ogen wil zien, de foto’s staan inmiddels in het fotoalbum over de bouw van de modelspoorbaan. Dus bekijk het maar eens, misschien is het ook wat om op eigen modelspoorbaan te gebruiken. Er zit geen patent op dus het staat je vrij om zo over te nemen voor eigen gebruik. 😉

KoplampEigenlijk is het wel grappig, dat aansluiten van die raildraden. Gelukkig heb ik de tafel hoog genoeg gebouwd, dus ik kan er rechtop onder zitten en heb dan een soort van mijnwerkerslampje op mijn hoofd. Zonder zo’n lampje kan ik namelijk veel te weinig zien daar in het donker onder de tafel. Stel je voor, zit ik daar in het donker met in de ene hand de soldeerbout, in de andere hand soldeertin om de raildraden vast te solderen… dan houd ik de bout gegarandeerd een keer tegen mijn vingers aan. Reken dan maar dat ik door het tafelblad heen vlieg… Heb ik wel weer licht van boven, maar moet dan ook weer een nieuwe tafel bouwen. Nee, laat mij er dan maar een beetje dwaas uitzien met zo’n lampje op m’n bolletje, of zoals een bekend Bärtentals spreekwoord, “Beter een lamp op je kop dan een blaar op je vingertop.”

Later meer…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *